Opinie

Wachtlijst

Marcel van Roosmalen

Charlotte Bouwman streek met haar hond, een spandoek en een manifest voor een betere ggz neer op de stoep van het ministerie van Volksgezondheid en kondigde aan net zo lang te blijven zitten tot ze concrete toezeggingen heeft van staatssecretaris Blokhuis. Ze deed de afgelopen acht jaar 21 keer een zelfmoordpoging en wacht al 806 dagen op de juiste hulp. De tussenstand is dat ze inmiddels wel een gesprek heeft gehad met, maar nog geen toezeggingen heeft gekregen van de staatssecretaris. Verder kwamen verschillende politici, onder wie minister-president Mark Rutte, een meer dan vriendelijk praatje maken, Jesse Klaver ging er zelfs bij zitten.

‘Wachtlijst’ is al jaren het onverkozen woord van het jaar.

Voor sommigen is ‘wachtlijst’ het woord van hun leven.

De ‘wachtlijst’ is in ieders leven, bij de een wat meer dan bij de ander.

Mijn broer staat al jaren op een wachtlijst voor een hulphond.

Mijn moeder wordt binnenkort met een klein deel van haar spullen verscheept naar een verzorgingstehuis in een andere provincie. De wachtlijst voor een plek in de buurt is te lang voor haar leeftijd, of zoals een zorgverlener het formuleerde: mevrouw komt op een wachtlijst voor mensen die te oud zijn voor een wachtlijst.

Het is onvermijdelijk: u en ik komen ook op een wachtlijst, we weten alleen nog niet welke.

Bij jeugdzorg staan per regio tweehonderd mishandelde en verwaarloosde kinderen op de wachtlijst. Huurwoning: wachtlijst.

Een nieuwe nier: wachtlijst.

Speciaal onderwijs: wachtlijst.

Voor een seizoenkaart van Ajax bestaat ook een wachtlijst, maar over het algemeen geldt: hoe nijpender het probleem, hoe langer het duurt voor je geholpen wordt. Alle politici van alle partijen zijn tegen wachtlijsten, maar pas als je bij ze op de stoep gaat zitten zakken ze door de knieën om voor het oog van de camera’s naar je verhaal te luisteren en om je een aai over de bol te geven.

Het zijn dezelfde open armen als die waarin de boeren, verpleegkundigen en onderwijzers liepen.

Er is compassie en mededogen, maar er verandert weinig. Het aanpakken van wachtlijsten is als bellen met de Belastingtelefoon: het duurt allemaal veel te lang. De wachtlijst is een kankergezwel dat telkens weer ergens anders opduikt, en omdat het niet uit te roeien lijkt krijgt de discussie ook nog stekels. Als er geen oplossing voorhanden is wordt er steeds vaker een makkelijke oorzaak gezocht om de woede op te richten: asielzoekers krijgen wel een huis, voor tbs’ers zijn er wel hulpverleners…

Wachtlijsten worden daar niet korter van, ook niet van goede bedoelingen overigens, of van beleidsbepalers die in wanhoop de handen in de lucht steken omdat ze ‘geen kant op kunnen’. Wachtlijsten zijn een keuze.

Praten over zelfdoding kan bij de landelijke hulplijn ‘113 Zelfmoordpreventie’. Telefoon 0900-0113 of www.113.nl