Recensie

Geoliede discoritmes domineren bij Two Door Cinema Club

Recensie Het Ierse Two Door Cinema Club klinkt druk en overdadig op hun nieuwste album. Live werd gekozen voor oud repertoire, dat door voorman Alex Trimble met drukke handgebaren werd uitgevoerd.

De springerige voorman Alex Trimble van Two Door Cinema Club.
De springerige voorman Alex Trimble van Two Door Cinema Club. Foto Marcial Guillen

Two Door Cinema Club had een groot decor bij zich, voor hun uitverkochte optreden in Paradiso, Amsterdam. Het podium moest worden verlengd om ruimte te bieden aan een glimmend rode showtrap achter op het toneel. Er boven: een rij kloeke lantarenlampen. Maar de onderdelen worden tijdens het concert niet gebruikt: niemand swingt de trap af, de lampen knipperen slechts bij één nummer.

Er is een kloof tussen het decor en de glamourloze presentatie van de groepsleden. Het kwintet Two Door Cinema Club, uit Noord-Ierland, bestaat uit muzikanten in alledaagse kleding, die aandachtig spelen maar niet dansen. De springerige voorman Alex Trimble neemt de verantwoordelijkheid om het publiek op te hitsen en met drukke handgebaren zijn woorden te onderstrepen. Want de muziek, een ingenieuze combinatie van discodrums, schrille gitaarakkoorden en opgewonden falsetzang, is in veel gevallen soepel dansbaar.

Tweedeling in het repertoire

Van Two Door Cinema Club, opgericht in 2007, verscheen onlangs het vierde album: False Alarm. De nieuwe nummers klinken zo druk dat het lijkt alsof er drie bands tegelijk in de studio stonden. De elektronische blieps en deuntjes wedijveren met al even schelle gitaarpartijen.

Tijdens het optreden werden weinig nieuwe liedjes gespeeld. Hier domineren de geoliede discoritmes die samen met het hoge tempo van de liedjes, en Trimbles gedragen maar spitse woorden, een feestelijke sfeer oproepen. Oudere nummers als ‘Pyramid’ en ‘What You Know’ blijken favoriet.

Two Door Cinema Club heeft de afgelopen jaren een trouwe aanhang opgebouwd door veel te touren. Maar de groep heeft een tweedeling in het repertoire die ook het publiek niet ontgaat: de lichtvoetige disco versus de pretentieuze galmliedjes. De zaal had dinsdagavond een uitgesproken voorkeur.