Recensie

Recensie Film

‘Hellhole’: gedicht, slaapwandeling en soms helletocht

Drama Op de dag van de aanslagen in Brussel, op 22 maart 2016, stapte regisseur Bas Devos bij het Vlaamse Filmfonds binnen met een plan voor een film over zijn stad. ‘Hellhole’ werd die film.

‘Hellhole’ is noodzakelijk fragmentarisch en impressionistisch.
‘Hellhole’ is noodzakelijk fragmentarisch en impressionistisch.

Donald Trump, toen nog presidentskandidaat, noemde na de door de Islamitische Staat opgeëiste terroristische aanslagen in Parijs in 2015 Brussel een hellegat, een ‘hellhole’. Omdat de Parijse daders banden hadden met Brussel vond hij beide steden een aansporing om in de VS zo snel mogelijk een inreisverbod voor moslims in te voeren. Maart 2016 werd ook Brussel getroffen door aanslagen waarbij 35 doden en 270 gewonden vielen. En op de ochtend van die 22ste maart stapte filmmaker Bas Devos (toen bekend van het Elephant-achtige Violet over zinloos geweld) bij het Vlaamse Filmfonds binnen met een plan voor een film over zijn stad. In een paar uur was zijn plan zowel achterhaald als des te urgenter. Een film over Brussel was niet meer mogelijk zonder op die aanslagen te reflecteren.

Hellhole, vorig jaar in première op het Filmfestival Berlijn, werd die film. Een film die noodzakelijk fragmentarisch en impressionistisch is, die levens van mensen volgt die getekend zijn door de aanslagen, maar dat nergens melodramatisch uitbuit. In tegendeel. Hellhole is een film zoals de Britse ‘war poets’ gedichten uit de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog schreven. Pogingen om de horror van geweld in woorden (en in dit geval beelden) te vatten. Verhalen over falen, woede, onbegrip. Hellhole is een gedicht en een reportage, een slaapwandeling en soms ook een helletocht. Maar altijd vol van de empathie die alleen poëzie kan bieden.