Recensie

Recensie Film

Franse boer ziet geen uitweg meer in ‘Au nom de la terre’

Drama De aangrijpende autobiografische debuutfilm ‘Au nom de la terre’ laat zien hoe boer Pierre meer en meer klem komt te zitten in een op schaalvergroting gericht landbouwsysteem dat niet houdbaar is.

Pierre (Guillaume Canet, rechts) met zijn kritische vader Jacques (Rufus) in ‘Au nom de la terre’.
Pierre (Guillaume Canet, rechts) met zijn kritische vader Jacques (Rufus) in ‘Au nom de la terre’.

Boerenfilm Au nom de la terre begint in 1979, als Pierre Jarjeau na een avontuur als cowboy in de VS terugkeert naar Frankrijk. Hij trouwt met Claire, neemt de boerderij van zijn vader over en heeft grootse plannen.

Dan snijdt debuterend regisseur Edouard Bergeon naar 1996 en wordt duidelijk dat Pierre gevangene is geworden van een landbouwsysteem dat niet houdbaar is. De bank wil pas een nieuwe lening geven om zijn schulden af te lossen als hij naast schapen ook kippen gaat houden. Schaalvergroting betekent meer subsidie maar ook meer werkdruk. Bovendien moet Pierre het kippenvoer verplicht afnemen bij een coöperatie.

Op persoonlijk vlak heeft hij te maken met een kritische vader die met lede ogen aanziet hoe de schaalvergroting de kwaliteit en leefruimte van de kippen negatief beïnvloedt. Pierres verdediging „dit is wat de mensen willen” kan elke vleesconsument in zijn zak steken.

Bergeon laat in zijn sterk gespeelde, aangrijpende autobiografische film door de ogen van Claire en hun twee kinderen zien hoe Pierre meer en meer klem komt te zitten en geen uitweg meer ziet. En dat moet de alles verwoestende stalbrand nog komen. Fraaie shots van het landschap brengen af en toe verlichting. De mens wikt, de aarde beschikt.