Brieven

Brieven

Foto Getty Images/ iStockphoto

Met droefenis lees ik hoe de PSA-discussie in NRC in hetzelfde cirkeltje ronddraait. In de medisch-wetenschappelijke wereld zijn er vrijwel geen voorstanders van PSA-screening. De Gezondheidsraad, het Nederlands Huisartsen Genootschap en de Nederlandse Vereniging voor Urologie raden allen een routineuze PSA-test af. Daartegenover staan de felle reacties van mannen die ervan overtuigd zijn dat hun leven gered is door een PSA-test, zoals een briefschrijver afgelopen zaterdag. Hoe dat te duiden? Er lopen ontzettend veel mannen met prostaatkanker rond die hier niks van merken en dat ook nooit zullen doen. Worden ze er echter op getest, dan zijn ze verworden tot ‘kankerpatiënt’. De mondige man zal natuurlijk nooit toestaan dat er nu een afwachtend beleid gevoerd wordt, maar eist een operatie. Achteraf is hij tevreden; hij is ‘genezen’ en dat dankzij zijn eigen vasthoudendheid, want de dokters wilden hem met kanker rond laten lopen! Dat hij nu impotent en incontinent is, neemt hij voor lief, want hij had immers kanker. Trekt men achteraf dit hele traject in twijfel, dan is de patiënt des duivels. Logisch ook, want er wordt nu gesuggereerd dat al zijn doodsangst en de hele behandeling die hij doorstaan heeft overbodig waren. Dat is meer dan de meeste mensen aankunnen. Het gaat hier dus om een botsing tussen de ratio van de medische wetenschap en de, begrijpelijke maar irrationele, emotie van iemand die vreest voor zijn leven.