Opinie

Moeder Aarde

Zagen jullie tennisster Dalila Jakupovic op de knieën gaan? Fijne deeltjes van mijn verbrande bossen in haar longen, en neer ging een van jullie fitste exemplaren. Sommige partikels zitten zo diep in haar weefsel dat zij en ik tot haar dood met elkaar zijn verweven.

Het zal niet bij Jakupovic blijven. Zo neem ik jullie de Australian Open af. De Elfstedentocht pakte ik al, het enige dat jullie daar nog van hebben, is de mogelijkheid hem te herdenken en dit is – vergeef me de woordkeuze – nog maar het topje van de ijsberg. IJsbergen, binnenkort is die uitdrukking het enige dat daar nog van rest.

Ik kijk uit naar Tokio. De roet van mijn verstookte olie zal neerdalen in de luchtwegen van jullie olympiërs. In ontelbare roetdeeltjes zal ik ademhalingsproblemen brengen, hartinfarcten en beroertes. Het zal spoedopnames regenen.

Jullie kunnen mij een spoedgenezing brengen, maar jullie verdommen het. Jullie blijven auto’s rijden, dieren eten en vliegvakanties boeken want „die heb je verdiend na een jaar hard werken”. Die roetdeeltjes in de lucht van Tokio boeken nu reisjes tot diep in de hersenen van jullie atleten.

Qatar. Daar heb ik ook zin in. Met een airco als een ruimteschip krijgen jullie de temperatuur op het veld naar 25 graden, maar als zo’n airco het even niet doet zijn jullie gek genoeg om door te spelen. The show must go on, en de sport helemaal. Bij voldoende hitte neemt het bloedvolume af en krijgt het hart niks meer voor elkaar. Dan zie je zo’n sporter wartaal uitslaand over het veld zwabberen. Dat noem ik waar voor je entreegeld.

Als ik de kans krijg zal ik jullie Messi’s en Ronaldo’s opwarmen tot ze onwel afgevoerd worden op brancards, mijn variant van een brandende boomstam. Meer dan gerechtigheid, zie ik daar poëzie in. Jullie beweren toch dat je een kikker levend kunt koken als je het water maar langzaam genoeg opwarmt? Had je de mens nog niet gezien. Die gooit een paar sportinstallaties met airco in de pan en dan met z’n allen van sportprestaties genieten alsof ze niet weten dat het water nu alleen maar verder opwarmt. En intussen volksliedjes zingen.

Klimaatverandering mensenwerk? Toegegeven, jullie begonnen ermee, maar ik neem het roer over. Nog even en jullie hebben geen sport meer waar je normaal van kunt genieten, geen marathons, geen schansspringen, geen zeilen, geen roeien niks dat je niet onder een dak kunt uitoefenen. Dan zullen jullie je blik van je sportveldjes afwenden en eindelijk naar mij kijken. Buiten zal ik fikken en in hittetornado’s rondgieren. Dat je virussen kunt bestrijden met warmte, heb ik van jullie.

Ik dacht dat een plastic soep en wat overstromingen voldoende zouden zijn om jullie wakker te krijgen, dat dat in ieder geval zou gebeuren toen de toekomst van jullie kinderen werd bedreigd. Ik had moeten weten dat dat langetermijndenken niet aan jullie was besteed, ik had meteen moeten beginnen met raken waar het pijn doet: bij die geliefde sportevenementen. Misschien is het nog niet te laat, dus laat maar komen, Tokio, Qatar en Australian Open.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.