Recensie

Recensie Uit eten

Midden-Oosten-keuken met eten in wisselende kwaliteit

Uit eten Amsterdam Petra Possel recenseert elke week een restaurant in en om Amsterdam.

Foto Dieuwertje Bravenboer
Foto Dieuwertje Bravenboer

Dat de keuken van het Midden-Oosten populair is, hoeven we niemand meer te vertellen. Half Nederland is langdurig besmet met het Ottolenghi-virus, ook al wordt er vaak gemopperd dat je veel ingrediënten nodig hebt en stevig aan de bak moet. Ottolenghi’s kookboek Simpel bracht daar maar weinig verandering in, een bestseller werd het wel. De opmars van de Midden-Oosten-keuken betekent dat veel restaurants, eetcafés en -bars zich wagen aan gerechtjes als humus, pita, baba ghanoush, zhoug en falafel, vaak royaal bestrooid met granaatappelpitten. Voor een echt goed eetadres is het echter nog zoeken naar een speld in een hooiberg.

Bar Mitts zit in een pand in de Amsterdamse Javastraat waar eerst ons geliefde restaurant Fondue Oost zat. De twee mannen achter Bar Mitts beloofden met de hand op het hart goed Midden-Oosten-eten op tafel te zetten, ze zijn er al jaren mee bezig. Er werd gecrowdfund om alles te financieren en er werd een moderne, gelukkig niet te hippe zaak opgetrokken, maar één van de twee is nog geen half jaar na de opening alweer vertrokken. De chef, Thomas van der Meulen, bleef.

Hij heeft een menukaart – trouwens helemaal in het Engels, why? – gemaakt die bestaat uit mezze, kleine gerechtjes. Omdat we met vrienden op stap zijn, bestellen we zo’n beetje alles van de kaart, wat als voordeel heeft dat we een nog scherper beeld krijgen. Op krukken met rugleuning aan een hoge tafel beleven we een rustige avond vlak na de feestdagen, er loopt dus maar één jongeman in de bediening.

Het duurt dan ook even voor we onze bites en dips krijgen bij de wijn en cocktails (Hendrick’s gin cucumber lime en spicy rum & ginger, beide 9,50): fetakroketten met gerookte aubergine (8,95), grote garnalen in een kokosjasje (7,95) en twee pitabroodjes (3,30) met humus, zhoug, ingelegde ui (7,95) en labneh (7,95). Het brood, een belangrijk en geliefd onderdeel bij deze keuken, naar eigen receptuur door de Turkse bakker een stukje verderop gebakken, is lekker warm en smaakt prima. Helaas moeten we er steeds om vragen, terwijl alle dips toch echt brood nodig hebben, aan het einde van de avond zien we vier keer brood terug op de rekening (à 3,30 p.p.).

De fetakroketten zijn lekker, maar van de gerookte aubergines gaat de smaak ten onder, de grote garnalen zijn taai en van de kokos proeven we maar weinig. De humus – ook wel de mayonaise van het Midden-Oosten – is wel goed: smeuïg, mooi tot een zachte, egale crème gedraaid, alhoewel ie wel meer zuur verdient. Het smaakt goed bij de ingelegde ui en de pittige zhoug (Arabische kruidensaus) met veel koriander. Ook zijn we enthousiast over de labneh, uitgelekte yoghurt op een royaal bord, omringd door onder meer granaatappelpitten en za’atar (kruidenmengsel) en Taggiasche olijfjes.

De tweede gang bestaat uit lamskebab van de houtskoolgrill (9,95), in harissa gemarineerde kip (9,95), Perzische kip (9,95), geroosterde bloemkoolroosjes (8,95), zoete aardappel met geitenkaas (7,95), gebraden wortels (7,95), rode biet met burrata (8,95), babybroccoli (7,95) en spinaziesalade met shiitake en pompoen (8,95). De porties zijn klein; het vlees en de kip zijn mals, goed gemarineerd en gegrild, alhoewel we niets begrijpen van tomaat bij de kebab hartje winter. Helaas blijven de groentegerechten achter. Zo is met de wortels weinig gedaan, behalve te lang braden waardoor ze zacht zijn, de bloemkool is waarschijnlijk voorgegaard en slap en de gefrituurde zoete aardappelpartjes te dik en niet krokant. Jammer!

We nemen nog een teug van onze uitstekende wijn, een rondborstige Valpolicella Classico (DOC 2018, 36,95) en genieten wel weer van de uitstekende finale: twee huisgemaakte desserts: kardemomijs met stoofpeer en pecannoten en pistacheijs met chocola en amandelen (beide 7,95).

Alles overdenkend: misschien trok het vertrek van één van de partners de zaak wat uit balans, zowel de gerechten als de bediening zouden – om het modern te zeggen – wat meer gefocust moeten zijn.

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.