Opinie

Geef ouders een vaste rol in de jeugdzorg

Zorg Mijn zoon heeft complexe psychiatrische problemen, waardoor ik inmiddels expert jeugdzorg ben geworden, schrijft . Maak gebruik van deze ervaring.
Jeugdzorginstelling in Deurne
Jeugdzorginstelling in Deurne Foto Koen Verheijden

Dat het in ons land bar slecht gesteld is met de jeugdzorg, dat is bekend. Al jaren lezen we krantenkoppen als: Bikkelhard rapport over jeugdzorg na zelfmoord en Rechters: kinderen in gevaar door wachtlijsten jeugdzorg, en recent: Vader wanhopig door sluiting jeugdzorginstelling.

Het zal je kind maar zijn, denken de meeste mensen bij het lezen van dergelijke zielige verhalen waarschijnlijk. Waarna ze overgaan tot de orde van de dag. Ik kan dat niet.

Mijn kind woont, ondanks alle ingezette hulpverlening om dat te voorkomen, vanwege zijn complexe problematiek in zo’n jeugdzorginstelling – die nu heeft aangekondigd te gaan sluiten. Een kleine tweehonderd kinderen uit het hele land, hier beland na een lange tocht door zorginstellingen, moeten weg. Terug naar huis met ‘ambulante hulp’ omdat er geen geschikte plek is of een dramatisch lange wachtlijst.

Mijn zoon woont daar niet omdat ik niet van hem hou, maar vanwege de complexiteit van zijn psychiatrische stoornissen. Ik wilde dat hij thuis op zou groeien. Zelfs toen dat eigenlijk allang niet meer verantwoord was, hield ik vol.

Maar nadat in de loop der jaren mijn halve huis werd gesloopt, deuren eruit geslagen, scheuren in muren getrapt, en zelfs de messen permanent verstopt lagen, stelde mijn andere kind mij de vraag: „Moet ik 112 bellen of het gewone nummer van de politie, als je weer wordt aangevallen?” Toen had ik geen keuze meer. De zorg die mijn zoon nodig heeft, overstijgt wat we thuis kunnen bieden en wat professioneel aan huis inzetbaar is.

Noodgedwongen expert geworden

Ik ben dus zo’n zielig verhaal, zoals je ook nu weer in de media ziet verschijnen. Niet dat ik me zielig voel overigens. De afgelopen jaren heb ik me, noodgedwongen, verdiept in wet- en regelgeving rondom jeugdzorg, passend onderwijs en psychiatrie. Je kunt stellen dat ik inmiddels een expert geworden ben.

Lees ook: Te vaak is het de jeugdzorg zélf die kinderen beschadigt

Hoe het zover heeft kunnen komen in de jeugdzorg weten we zo langzamerhand allemaal. Decentralisatie, bezuinigingen, gebrek aan kennis bij gemeenten, enorme overheadkosten door de inrichting van het systeem. We weten dat het jeugdzorgstelsel niet deugt.

Natuurlijk wordt aan professionals zoals Peter Dijkshoorn, Peer van der Helm en Robert Vermeiren gevraagd een visie te geven op noodzakelijke hervormingen.

Maar hoe is het mogelijk dat alleen professionals gevraagd wordt hun visie te geven op de jeugdzorg? Waarom worden ouders niet betrokken bij de noodzakelijke herziening van de jeugdzorg? Waarom wordt de expertise die wij als ouders, als ervaringsdeskundigen hebben nog steeds niet ingezet om te komen tot structurele oplossingen waarin recht wordt gedaan aan de belangen en noden van alle kinderen die deze vorm van zorg nodig hebben?

Dat het hervormen van het jeugdzorgstelsel niet van vandaag op morgen gerealiseerd kan zijn, dat dit niet eenvoudig zal zijn en geld zal kosten, daar ben ik mij heus van bewust. Maar het daarom níet doen, dat zal de maatschappij op de lange termijn nog veel meer geld kosten.

Tips voor de minister

Ik ben misschien maar een eenvoudige moeder van een complex kind, maar ik geef de minister graag een paar tips.

Zorg voor wettelijk vastgelegde minimumtarieven voor jeugdzorg.

Laat de verantwoordelijkheid voor eenvoudige jeugdzorg, zoals opvoedhulp, bij de gemeenten.

Leg de verantwoordelijkheid voor specialistische jeugdzorg terug bij de overheid, zowel inhoudelijk als financieel.

Zorg voor voldoende zogeheten drie- of viermilieuvoorzieningen, instellingen met aanbod van wonen, school, behandeling, vrije tijd in hetzelfde complex, met multidisciplinaire kennis.

Maximaliseer de salarissen en winstuitkeringen voor bestuurders in de jeugdzorg en houd op die manier de ‘zorgcowboys’ op afstand.

Lees ook dit interview met hoogleraar kinderpsychiatrie Arne Popma: ‘Te weinig kennis over suïcide tiener’

Minister Hugo de Jonge, betrek ouders bij de absoluut direct noodzakelijke hervorming, na de bewezen mislukte decentralisatie, en start met het gezond maken van dit falend jeugdzorgstelsel. Onder uw verantwoordelijkheid worden de rechten van de meest kwetsbare Nederlandse kinderen, waaronder het mijne, ernstig geschonden.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.