De verwachte ‘overwinning’ van Jinek blijft voorlopig uit

Zap De routine van Eva Jinek ontbreekt bij de nieuwelingen in Op1, maar dat is niet altijd een nadeel. Vooral in het tweede deel van de uitzendingen ontstaan er ongedwongen gesprekken.
Welmoed Sijtsma en Sander Schimmelpenninck in Op1.
Welmoed Sijtsma en Sander Schimmelpenninck in Op1. Beeld WNL

Na twee weken ‘talkshowoorlog’, het schrappen van reclameblokken, geschuif met aanvangstijden en talloze talkshowanalyses van talkshowanalyses blijkt er helemaal niet zo veel veranderd te zijn. RTL heeft Jinek nagenoeg ongewijzigd overgenomen van de publieke omroep. Die maakt met Op1 een Pauw zonder Pauw en de kijker lijkt dat (sorry Pauw) wel best te vinden.

Om het toch even te hebben over de kijkcijfers – want aan welke andere getallen moeten we betekenis toekennen in een vorstvrije winter? Met Eva Jinek heeft RTL er een paar honderdduizend kijkers bijgekocht, maar het programma eindigt op de meeste avonden (zeven van de negen tot nu toe) met minder kijkers dan Op1. Daar kan nog van alles aan veranderen, maar de door vrijwel alle deskundigen (en door mij) verwachte ‘overwinning’ van Jinek is voorlopig uitgebleven.

De verschillen zitten in de details: bij Op1 is de tafel wat te groot, bij Jinek is het licht wat te ijskastig. Beide zenders bieden een secuur afgewogen mengsel van ernstige actualiteit en lichte (media)dingetjes, liefst met mensen die al heel vaak op tv zijn geweest. Vooral bij Jinek was de parade aan beroemdheden in de eerste dagen eindeloos. De inhoudelijke overlappingen worden vooral koddig als de redacties dezelfde kleinigheden kiezen. Zo toonden beide programma’s donderdag versleten fragmenten over het gebruik van mobiele telefoons in de Tweede Kamer.

Alle makers hebben zich ingeprent dat er gelachen moet worden. Pas deze week ontstond er meer ruimte voor moeilijke gesprekken, zoals donderdagavond toen Jinek een aangrijpend onderwerp had over zelfmoord bij jongeren. De presentator hield het er zelf niet droog bij.

Het knappe van Jinek is dat haar gevoel niet lijdt onder haar professionaliteit, en andersom. Twintig minuten later zat ze alweer te ginnegappen met voetbalanalist Hans Kraay junior – in een volslagen overbodig item. (Waarop een zo mogelijk nog nietszeggender babbeltje volgde met zanger Frans Bauer en rapper Donnie.)

De routine van Eva Jinek ontbreekt bij de nieuwelingen in Op1, maar dat is niet altijd een nadeel. Vooral in het tweede deel van de uitzendingen ontstaan er ongedwongen groepsgesprekken: vrijdag (bij Sophie Hilbrand en Hugo Logtenberg) kenden we op een gegeven moment de echtscheidingsanekdotes van bijna alle mensen aan tafel.

Eerder bleek er verrassende chemie te zijn tussen Charles Groenhuijsen en Peter Koelewijn. Groenhuijsen en zijn Omroep Max-collega Carrie ten Napel vormen toch al een opmerkelijk sterk duo.

Donderdag had minister Stef Blok het moeilijk tijdens een anarchistisch intermezzo toen Welmoed Sijtsma en Sander Schimmelpenninck er niet in slaagden Jan Slagter en Huub Stapel in toom te houden. Eerst wilde Slagter weten waarom de kinderbijslag niet inkomensafhankelijk kon worden (Blok schoot in de ontwijkstand). Daarna stelde Stapel dat de regering zich de ogen uit de kop moet schamen voor de armoede in Nederland. Bedremmeld moest de minister aanhoren hoe het applaus voor de tirade door de studio klaterde.

Het is trouwens een oud adagium van Jeroen Pauw: dat je in een talkshow dingen soms gewoon moet laten gebeuren. Op1 heeft na twee weken alle trekken van een programma waarmee het helemaal goed komt, zoals het bij RTL niet mis lijkt te gaan met Jinek. Dat is een mooi moment voor talkshowwatchers om datgene te doen waar de kijkers volgens mij al eerder mee waren begonnen: overgaan tot de orde van de dag.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.