Brieven

Brieven 17/1/2020

Energie (1)

Batterijvermogen auto’s

Briefschrijver Piet Lammers stelt dat het ondenkbaar is dat zon en wind in onze gehele energiebehoefte kunnen voorzien (Wat telt is de volgende honderd jaar, 14/1) . Los van wat je van kernenergie vindt, is dat, als je er wat meer vanaf weet, heel goed denkbaar. Er zijn vele manieren om vraag en aanbod van duurzame energie beter op elkaar aan te laten sluiten, zoals ‘demand side management’ (vraag uitstellen tot er aanbod is, bijvoorbeeld koelcellen dieper koelen als er veel aanbod is), ‘pumped storage’ (water in een stuwmeer terugpompen), waterstof en, inderdaad, batterijen. Het totale batterijvermogen in auto’s wordt in de toekomst enorm en auto’s staan het grootste deel van de tijd stil. Die batterijen kun je dus ook voor energieopslag gaan gebruiken. De eerste smart-laadpalen zijn er al.

Energie (2)

Zonnepanelen in Sahara

In de NRC van zaterdag een interessant artikel over waterstof als de oplossing voor het mondiale energievraagstuk (De grote belofte van waterstof, 10/1). Met een kaartje van de Sahara, met de tekst dat als acht procent van deze woestijn voorzien wordt van zonnepanelen dit voldoende zou zijn om de wereld van energie te voorzien. Dat roept de vraag op: waarom doen we dit dan niet? Als we erin slagen om nagenoeg alle landen te verenigen in het Klimaatakkoord van Parijs moet het met vereende krachten toch mogelijk zijn massaal zonnepanelen in de Sahara te plaatsen.

Scruton

Slechte leerling Baudet

Thierry Baudet beschouwt de overleden conservatieve Britse filosoof Roger Scruton als zijn leermeester (14/1). Een goede leerling is Baudet echter niet. Waar hij ontkent dat we een probleem hebben met klimaatverandering en oplossingen in de weg staat, nam Scruton dit vraagstuk serieus. Zijn boek Groene filosofie, verstandig nadenken over onze planeet (Nieuw Amsterdam, 2012) heeft een conservatieve inslag, maar komt ook met oplossingsrichtingen waarover je kunt praten. Een aanrader voor Thierry en zijn volgelingen.

Extreem rijk

Ongelijkheid remt groei

Maarten Boudry suggereert dat de mensen die de allerrijksten beklagen het verkeerd vinden dat mensen rijk zijn (Liever extreme rijkdom dan extreme armoede, 14/1). Dit is niet het geval. Wat verkeerd is, volgens hen, is dat mensen rijk zijn terwijl anderen in extreme armoede leven. Het geld van deze rijken kan worden gebruikt om armoede te bestrijden, maar het gebeurt zelden. Deze ongelijkheid is deel van het ‘systeem’ (vermoedelijk het kapitalisme) dat ook extreme armoede bestrijdt, claimt hij. Dat een ‘systeem’ positieve gevolgen (verminderde armoede) heeft, betekent niet dat de negatieve gevolgen (extreme ongelijkheid) van dit systeem niet bestreden hoeven te worden. Pijn van een levensreddende operatie wordt ook bestreden met pijnstillers. En de suggestie dat ongelijkheid de ‘motor’ is van de welvaart is compleet ongefundeerd. Sterker, ongelijkheid stoort economische groei, blijkt uit OECD-onderzoek (2015). Rijkdom is niet inherent slecht. Maar rijkdom in relatie tot extreme armoede wel. En rijkdom mag een product zijn van hetzelfde ‘systeem’ dat armoede vermindert, dit betekent niet dat we de resulterende ongelijkheid niet kunnen, of moeten, bestrijden met belastingen.

Ouderenhuisvesting

De prijs van cynisme

Mooi dat er een rapport is van oud-PvdA-voorman Wouter Bos over de noodzaak van betere huisvesting met zorg voor oude mensen. Maar het is wel cynisch te constateren dat het juist zijn partijgenoten Kleinsma (Sociale Zaken) en Van Rijn (Gezondheidszorg) die enorme bezuinigingen hebben doorgevoerd door het in een hoog tempo sluiten van verzorgingshuizen door heel het land. Tegen alle adviezen van betrokken zorgverleners in. En met het pijnlijke argument dat de hulpbehoevende ouderen toch liever in hun eigen woning wilden blijven en dat de gemeenten door thuiszorg dat mogelijk moesten maken. Nu zien we de roekeloze kortzichtigheid van dit beleid.