Recensie

Recensie Muziek

Zeldzaam rijk universum in Bachs Mount Everest

Heel dik gezaaid zijn ze niet, nieuwe opnames van de Mount Everest onder het solo-vioolrepertoire: J.S. Bachs sonates en partita’s. Violist Thomas Zehetmair waagde zich er 35 jaar geleden aan en doet dat nu opnieuw. Zehetmair, ook dirigent, is een ideeënman. Zijn Bach eist ruim twee uur opperste luisterconcentratie, maar dan opent zich ook een zeldzaam rijk en doorwrocht universum van kleuren, dansen en gedachten. Zehetmair’s Bach wil niet epateren, maar Bachs genie in alle diepgang, originaliteit en tover recht doen. Zehetmair bespeelt daartoe twee verschillende barokviolen en -stokken, om binnen het authentieke spectrum zo groot mogelijke verschillen te kunnen realiseren. De viool die hij leende voor de partita’s (naamloze bouwer, 1685) heeft een iets briljanter timbre, maar ook een kleinere stem dan Zehetmairs latere, eigen Eberle-viool (1750) in de sonates. De ruimtelijke en toch intieme klank van de Oostenrijkse St. Gerold-kerk verleent het geheel extra glans.