Recensie

Recensie Muziek

Postpunk en soul voor een verwarrende wereld

De Amerikaanse groep Algiers vertegenwoordigt het beste van twee werelden. Allereerst is er hun duistere, naar industrieel neigende postpunk die het viertal bij oprichting in 2012 onmiddellijk in het rijtje Suicide – Depeche Mode – Interpol liet aansluiten. Daarbij komt de doorleefde zang van Franklin James Fisher, een zwarte Nick Cave die zijn soul uit het onderste van zijn tenen haalt. Derde album There Is No Year is hun beste tot nu toe, met muziek die door Sunn O)))-producer Randall Dunn een diepere laag van onheilspellende galm en gitzwarte elektronica heeft meegekregen. Op zijn best is Fisher een uit de onderwereld opgekrabbelde gospelzanger, die in ‘Dispossession’ een zetje in de rug krijgt van een koor dat hem aanmoedigt zijn onvrede met de omringende wereld te delen. Donderende percussie en niet veel meer begeleidt hem in ‘Wait For The Sound’, een soulsong voor een verwarrende wereld waarin muziek met een ziel het wint van ontregelende noise.