Opinie

Filmroes

Mirjam de Winter

Het is lastig te omschrijven wat er allemaal met mij gebeurt in een donkere bioscoopzaal. Ik voel hetzelfde als ik in een vliegtuig zit en, eenmaal boven de wolken, de wereld onder me klein en onbeduidend zie worden. Of als ik in een ziekenhuisbed lig, overgeleverd aan andermans zorgen (en het liefst met een beetje morfine erbij), ook dan kom ik in zo’n zelfde gemoedstoestand. En – een beetje gênant om te bekennen – een niet al te verdrietige uitvaartdienst (van hele oude mensen en vage kennissen) vind ik al net zo ontspannend. Ik zit, luister, kijk en accepteer, ook omdat het nou eenmaal niet anders kan op zo’n moment. Het zijn voor mij zeldzame ogenblikken van totale fysieke en mentale overgave, iets waar ik normaal gesproken moeite mee heb. In de bioscoop ben ik even weg uit mijn dagelijkse werkelijkheid en onbereikbaar voor collega’s, vrienden of familie, zonder me daar schuldig over te hoeven voelen. Zodra ik de onrust uit mijn benen voel trekken, raak ik in een lichte trance, voel mijn lijf zwaarder worden en mijn huid gevoeliger. Ook mijn hart ontdooit en ik huil om ieder mooi shot of dialoog en leef intens mee met de hoofdrolspelers.

Film is mijn verantwoorde drug, het IFFR mijn betrouwbare dealer

Sinds ik weet hoe en waar ik dat bijzondere gevoel kan oproepen, ga ik weer wat vaker naar de film. Het liefst naar een gemoedelijk filmhuis als Cinerama, Kino of Lantaren/Venster. Ik kies een doordeweekse ochtend of middag uit, niet alleen omwille van de rust, maar ook omdat het voelt als spijbelen: iedereen (behalve een contingent pensionado’s) is aan het werk, terwijl ik me een ontspannen bioscoopbezoekje kan permitteren. Niet te vergelijken met thuis een avondje binge-watchen van Netflix-series. Dan voel ik me schuldig en onrustig en denk alsmaar aan de afwas die nog op het aanrecht staat of een krantenartikel dat ik nog had willen lezen. Of kijk ik om de paar minuten dwangmatig op mijn telefoon, iets wat ik in de bioscoop nooit zou doen.

Daarom verheug ik me sinds tijden weer op het IFFR en is het me dit keer eindelijk gelukt een aantal vrije dagen te plannen, iets wat ik me vroeger veel vaker veroorloofde. Minstens vier films per dag hoop ik te gaan zien, om die warme filmroes van het IFFR maar tot in mijn vezels te kunnen ervaren. Om tussendoor met filmvrienden- en vriendinnen te gaan lunchen en filmervaringen uit te wisselen. Ik kijk er naar uit als naar een lange, verre vakantie. Maar eerst moet ik me dit weekend nog door dat ingewikkelde filmschema zien te worstelen en tijdig kaartjes voor de beste films zien te bemachtigen. Een ingewikkelde puzzel en frustrerende bezigheid, dat is wat ik me van eerdere jaren nog weet te herinneren, maar mijn inzet zal uiteindelijk rijkelijk worden beloond. Film is mijn verantwoorde drug, het IFFR mijn betrouwbare dealer. Beter en gemakkelijker te realiseren bovendien dan een ziekenhuisopname, lange vlucht of begrafenis. Ik heb er zin in.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.