Opinie

Moraliteit in kunst

Kunst moet universeel zijn, geen wedstrijdje ‘woke’ spelen

Foto iStock

In het nieuwe kunstprogramma Mondo (Mondo ontstijgt de anekdotiek, 13/6) laaide de discussie op over moraliteit in de kunst. Philip Huff stelde dat alle kunst ontstaat vanuit een tijdsgewricht. Elk tijdperk wordt gedefinieerd door ‘heersende’ definities van en opvattingen over gender, seksualiteit, ras en sociaal-economische status. Kunst is alleen relevant als die daar vragen bij stelt, ze in nieuw perspectief zet of ze bekritiseert. Oftewel: goede kunst is geëngageerde kunst.

Het was een wedstrijdje woke spelen en dat bracht de hele tafel van slag. Het gesprek ging voorbij aan een van de belangrijkste kunstvormen: muziek. Op hiphop na is maar weinig muziek écht begaan met maatschappelijke problemen. Niemand luistert naar Beethovens Vijfde symfonie omdat die maatschappelijke kwesties verklaart. We luisteren muziek omdat muziek ons in vervoering brengt. Goede muziek spreekt een universele taal. En eigenlijk is dat met alle kunst zo. De mythe van Oedipus is niet alleen een goed verhaal omdat het de genderrollen en sociale patronen van het oude Griekenland bekritiseert of de Nederlandse maatschappij van 2020 in nieuw perspectief zet, maar omdat het een schokkend verhaal vertelt dat ons in essentie raakt. Het verheft de toeschouwer uit het tijdsgewricht en stelt eeuwige vragen.