Opinie

Haat me maar: I wrap my hijab

Joyce Roodnat Soms kan een kunstwerk niet meer, hoort Joyce Roodnat in de nieuwe tv-show ‘Mondo’. Ze vraagt zich af hoe dat dan zou moeten: moet er soms een doekje over zo’n werk worden gegooid?

Joyce Roodnat

Mondo, de nieuwe late-avond-tv-show over kunst, trapt af met een discussie, maar veel debat is er niet. Ze zijn het eens. Kunst is vrij, maar soms „kan iets niet meer”. Hoezo niet, wanneer niet en wat de maatstaven zijn, komt niet aan de orde. Alleen Arnon Grunberg suggereert dat zoiets een onwerkbaar idee is. Waar hij gelijk in heeft, want is het dan de bedoeling om een doekje te gooien over zo’n niet-meer-kunnend boek, film of schilderij? Maar weerstand en woede tegen kunst komen niet aan bod en de onafhankelijkheid van de kunstenaar ook niet.

Mondo hangt het item op aan een versleten voorbeeld: Turks fruit van Jan Wolkers. Vijftig jaar oud en het standaardvoorbeeld als het gaat om seksisme in de kunst. Terwijl er om de hoek in Schiedam een handzaam hedendaags voorbeeld klaarstaat, in het Stedelijk Museum. Dat museum is al jaren op dreef en ook nu slaat het toe, met een actuele expositie: Modest Fashion. Die belicht de ‘new modesty’ die al een tijdje le dernier cri in de modewereld is. Niet bloot en strak, maar bedekt en wijd. Niet sexy, maar ingetogen. Wat niet braaf betekent. Ik zie prachtige, sensuele, en ook uitzinnige ontwerpen. En soms met hoofddoek.

Alarm! De hijab! Schande! Dat is vrouwvijandig en propaganda voor religieus fanatisme. Die kán niet want hij moet van de mannen. Wat de mode ermee moet, laat het daar maar eens over gaan.

Schiedam doet een gooi, onder meer met de videoclip voor de rapsong ‘Hijabi (I’m gonna wrap)’. Daarin zingt de activistische Amerikaanse popster Mona Haydar over haar hijab en het gezeur erover (Is dat niet zweterig? Voelt dat niet strak? Hoe ziet je haar eruit?). Maar iedereen bekijkt het maar: ‘Even if you hate it/ I still wrap my hijab’.

Lees ook een interview met Mona Haydar: ‘De hoofddoek beschermt mij tegen de negatieve effecten van de consumptiemaatschappij’

Ik geniet van de song, en moet denken aan de minirok. Ik was vijftien en ik trok ’m aan. Om en om met mijn mini-jurk, want die had ik ook. Is dat niet koud? kreeg ik te horen, zit dat niet vervelend? En vooral: dat doe je alleen maar voor de mannen. Die opmerkingen maakten me alleen maar een rabiater mini-minnares. Ik droeg het en iedereen kon verder opvliegen.

Mini gaf aanstoot, de hoofddoek geeft aanstoot. Maar daar zijn de ontwerpers niet mee bezig. Die creëren iets moois. En wordt iets niet gepikt, dan is dat nog geen reden om het niet te ontwerpen, en ook niet om het niet te dragen.

Rotterdam is vlakbij Schiedam, ik kan even naar de Kunsthal voor de expositie over Thierry Mugler, de ontwerper die van vrouwen precieuze langpoot-insecten maakt. Prachtig. Hartstikke seksistisch, maar geen mens die zich eraan stoort. Hij maakt maar grapjes. Duidelijk. Niemand draagt hem.