Radar en de bloederige strijd tegen ‘ritselgrage’ bedrijven

Zap Televisieprogramma Radar bestaat 25 jaar. Van sjoemelscootmobielen tot woekerpolissen, de terugblik was een bloedbad.

Antoinette Hertsenberg in de jubileumuitzending van 'Radar'.
Antoinette Hertsenberg in de jubileumuitzending van 'Radar'. Foto AvroTros

De mooiste momenten van Radar zijn de paar seconden stilte. Verslaggever Fons Hendriks laat ze vallen zodra hij een bedrijf of instantie heeft gebeld en hij de zin „Goedemiddag, u spreekt met Fons Hendriks van het televisieprogramma Radar” heeft uitgesproken. Een zin waar in detail over is nagedacht: dat ‘televisieprogramma’ moet erbij omdat alleen ‘Radar’ net wat non-descript klinkt.

Dan dus de stilte. De telefonist aan de andere kant van de lijn kan even rustig schrikken, paniekerig gesticuleren naar collega’s, op de hoorn wijzen en ‘Ra-dar’ mimen, een bekertje koffie omstoten. Pas daarna doet Hendriks het verhaal van de gedupeerde die naast hem zit.

Hoogtepunt in dit genre was vorige week het relaas van de man die een nieuwe scootmobiel had gekocht van het merk Mango (ik zou nooit een vervoermiddel met een fruitnaam kopen, maar dat terzijde). Het ding zou met een volle accu 15 à 16 kilometer moeten rijden, maar begon na vijf kilometer al te pruttelen. Het was twee kilometer naar de Maas, vertelde Arie van der Ham, maar je kunt daar niet relaxed in het zonnetje zitten als je bang bent om op de terugweg vast te komen zitten.

Rijrijpe Mango

Een soort sjoemelscootmobiel, want de ‘maximale actieradius’ wordt gemeten in de fabriek: zonder bobbeltjes, hellingen, tegenwind. Dan zijn er nog andere zaken die je verbruik van het gemiddelde doen afwijken, zoals gewicht en rijstijl. De man kreeg dankzij de interventie van Radar zijn geld terug, al liet presentator Antoinette Hertsenberg niet na om erop te wijzen dat dit akkefietje door één telefoontje van de tv opgelost kon worden, terwijl de tien eerdere keren dat Arie zich bij de winkel had gemeld „alleen zijn banden waren opgepompt”. Dat was niet helemaal waar, want Arie had al eerder een nieuwe accu gekregen en zelfs een keer een nieuwe Mango, die echter ook niet rijrijp was.

Hoe dan ook: Radar (AvroTros) is een machtsfactor. Je hoort wel over de boze burger als een ongeleid projectiel, maar als Radar belt, weet je dat de boze burger een punt heeft. Maandagavond vierde het programma zijn 25ste verjaardag waarin een greatest hits werd gepresenteerd. Het was een indrukwekkend rijtje onderwerpen, die breder werden aangepakt dan als losse misstanden. Zoals telefoonzwendelaars, vlees van zieke dieren dat toch de winkels haalde en uitzendbureaus die bereid waren bedrijven te helpen die „liever geen Marokkanen” in dienst namen.

Woekerpolissen

Het schandaal der schandalen voor Radar waren de woekerpolissen – een door Hertsenberg bedachte term voor beleggingsverzekeringen waarbij klanten kolossale bedragen aan kosten kwijtraakten. Radar toonde een compilatie waarin Hertsenberg door de jaren heen met toenemende ontzetting het woord ‘woekerpolis’ uitsprak. Er volgde een reeks ontluisterende fragmenten van pakmannetjes die zich vergeefs uit de ellende probeerden te draaien.

Zeker de meltdown van twee vertegenwoordigers van de Rabobank en een voormalig ombudsman voor de financiële markten waren jaren later nog schokkend om terug te zien. De affaire kende geen gelukkige afloop, benadrukte Hertsenberg: hoofdzakelijk mensen die een advocaat konden betalen of „een bekend gezicht” hadden, hebben hun geld teruggekregen.

De drie kwartier retro-Radar was een bloedbad. De ene na de andere man (inderdaad, het overkomt vooral mannen) werd in mootjes gehakt door de vlijmscherpe Hertsenberg. Weinig geruststellend voor het ritselgrage deel van het Nederlandse bedrijfsleven was dat de presentator het tussendoor over „de volgende vijfentwintig jaar” had.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.