Recensie

Recensie Theater

Aanstekelijke zelfspot van Fuad Hassen

Cabaret Fuad Hassen neemt in ‘Remmende voorsprong’ voortdurend allerlei onverwachte afslagen. Het levert fascinerende, onvoorspelbare routes op.

Fuad Hassen in zijn voorstelling ‘Remmende Voorsprong’.
Fuad Hassen in zijn voorstelling ‘Remmende Voorsprong’. Foto Jaap Reedijk

Eigenlijk gaat bij Fuad Hassen alles anders dan gepland. Moderne, slimme apparatuur die voortdurend afspraken, route en bloeddruk voor hem in de gaten houdt, blijkt daar weinig aan te kunnen veranderen.

Hassens derde voorstelling, Remmende voorsprong, is opgetuigd rondom twee langere verhaallijnen waarin hij en zijn vriendengroep centraal staan: een op niets uitdraaiende poging om een van hen op tijd bij Brussel Airport af te zetten, en een impulsieve vakantie naar Roemenië, om daar als straatmuzikanten Nederlandse hitjes te zingen.

Zelfspot

Net als tijdens zijn autorit naar Brussel, neemt Hassen in zijn verhalen voortdurend allerlei onverwachte afslagen. Het levert fascinerende, onvoorspelbare routes op, die met veel vanzelfsprekendheid en aanstekelijke zelfspot gebracht worden. Hij is bovendien voortdurend alert op de reacties uit de zaal, waar hij zich graag door laat ontregelen.

Hassen heeft een innemende theaterpersoonlijk, maar het is jammer dat zijn materiaal zo particulier blijft. Zijn afzonderlijke verhalen staan niet in dienst van elkaar, en voelen daardoor op den duur erg willekeurig.

Als Eritrese vluchteling krijgt Hassen volop te maken met alledaags racisme. Wanneer hij aankomt in Roemenië wordt hij door de douane onthaald als basketbaltalent en bij Comedy Central vragen ze hem doodleuk of hij even wat filmpjes op racisme wil controleren.

Lees ook: Publiek is in goede handen bij aimabele verteller Fuad Hassen

Op die momenten lijkt Hassen het persoonlijke te willen ontstijgen, maar vervolgens kiest hij er steevast al snel voor om de spanning met een grap te ontzenuwen. Daardoor wordt Remmende voorsprong, hoewel daar genoeg aanknopingspunten voor voorbijkomen, nergens echt gevaarlijk.

Hij vertelt hoe hij in Boxmeer door een toeschouwer werd verzocht terug te gaan naar waar hij vandaan kwam. Hassen antwoordde op zijn eigen, verbindende manier: met een knuffel (en een grap). Een prachtige reactie natuurlijk, maar ook een manier om de echte pijn en kwetsbaarheid te verbloemen. Na anderhalf uur persoonlijk theater heb je niet het gevoel dat je Hassen veel beter hebt leren kennen.