Recensie

Recensie Theater

De weerslag van zielenpijn op het lichaam

Dans In The lost art of grief schetst Marie Goeminne de weerslag die hevige zielenpijn op het lichaam heeft en hoe de bewuste beleving ervan helend kan werken.

Foto’s Satellite June, Sanne Peper, Jocelyne Moreau

Het lijkt een variant op het ererondje dat sporters na hun overwinning maken. Ook danseres Lisa Kasman gaat rond in de cirkel die het publiek om het speelvlak vormt. Maar allesbehalve triomfantelijk: ze schuifelt op haar knieën, hoofd gebogen en rug gekromd, traag en haperend. Een rouwronde.

Zo begint de nieuwe choreografie The lost art of grief van de Vlaamse Marie Goeminne. Gedreven door een ingrijpend verlies in haar eigen leven en geïnspireerd door het werk van de Amerikaanse psychotherapeut Francis Weller creëerde zij een intiem duet dat de weerslag toont die hevige zielenpijn op het lichaam heeft en laat zien hoe een bewuste, fysieke beleving ervan helend kan werken.

Kasman en later ook Maaike van de Westeringh draaien lange tijd hun trieste cirkels, ieder voor zich. Gaandeweg beginnen hun strompelende bewegingen te synchroniseren en maken ze voorzichtig contact met de handen. Op de soundscape van Elisa Battistutta versmelten hun lichamen langzaam in een ritualistische, repetitief rollende dans over de vloer.

In een dynamisch crescendo werpen ze zo de verlamming van het verdriet van zich af. De blik gaat naar het licht, armen reiken omhoog, schouders en handen bieden troost. Tot slot nemen ze hun plaats in de cirkel, de gemeenschap, weer in.

De opbouw van The art of grief is uiterst consequent, maar daardoor ook al te voorspelbaar. En ouderwets: onstuitbaar komen herinneringen op aan het dansante hogeschoolnavelstaren der macrobioten uit vervlogen tijden. Gelukkig wordt dat enigszins gecompenseerd door de concentratie en nabijheid van de twee danseressen en de niet zozeer originele, als wel intense, minimalistische bewegingstaal van Goeminne.