Volgens mij moet je draaien, instrueerde Jennifer Hoffman

Zap In een reusachtige plofkippenloods moesten argeloze ‘foodies’ de dode kippen tussen de levende uit vissen. Het hoedje van de arme Mitchell werd met de minuut potsierlijker.
Dode kippen ruimen in het programma Gefileerd.
Dode kippen ruimen in het programma Gefileerd. Beeld EO

Af en toe worden op televisie de façades van de consumptiemaatschappij weggetrokken. Dat gebeurt vooral op NPO3. Dat is immers de jongerenzender en ouderen kennen die jongeren traditiegetrouw een grotere naïviteit toe.

Donderdag was het twee keer raak. Rambam (BNNVARA) ontdekte hoe restaurantwebsite The Fork, vroeger Iens, trekken van een oplichtersbende heeft. Niet alleen betalen restaurants zich blauw aan reserveringskosten, ook worden beoordelingscijfers kunstmatig opgehoogd.

Rambam slaagde erin een fictief restaurant ‘Mambar’ in het systeem te krijgen en probeerde het met verzonnen beoordelingen een onvoldoende te bezorgen, maar het algoritme hoogde de fictieve 5,4 doodleuk op tot een 6,2. Restaurants met een onvoldoende bestaan niet op The Fork. ‘Mambar’ was in werkelijkheid een bankje in Amsterdam-Noord. In een reactie pleit Koninklijke Horeca Nederland voor meer transparantie en nieuwe wetgeving voor reserveringsplatformen.

Knap werk, maar de hardste confrontatie met de werkelijkheid kwam van de EO. Voor die omroep presenteerde Jennifer Hoffman het programma Gefileerd. Vorig jaar maakte ze Genaaid, waarin een groep jonge, ambitieuze ‘fashionista’s’ onverwacht werd meegenomen naar Myanmar om te ervaren onder welke barbaarse omstandigheden goedkope kleding tot stand komt. Gefileerd is vergelijkbaar, maar dan met jonge ‘foodies’ die denken dat ze een sterrenmaaltijd gaan leren koken, maar eerst naar Thailand moeten.

Nu ja, foodies… De producenten zullen wel even hebben gezocht naar jongeren van voldoende argeloosheid. Het uiteindelijk afreizende vijftal kende drie mensen wier belangstelling voor eten kwantitatief was: de functioneel kipverslindende fitnessfanaat Kevin, spareribskoningin („Ik ben een vuilnisvat”) Sam en afhaalpizzaliefhebster Daniëlle. De twee anderen waren ‘bewuste consumente’ Charlotte en Mitchell, een jongeman met een kek hoedje die graag in restaurants at.

In Genaaid bestond een deel van het amusement uit het lijden van de modebewuste luxepaardjes wanneer ze, eenmaal op hun bestemming aangekomen, moesten samenleven in de spartaanse omstandigheden van de plaatselijke arbeiders. De deelnemers aan Gefileerd keken ook op toen ze hun smoezelige kamers bij een Thaise kippenboerderij zagen: „Ik vond Texel altijd al verschrikkelijk”, riep Mitchell ontzet bij de aanblik van de slaapmatjes op kale vloeren.

Veel tijd kreeg de kijker niet om zich verheven te voelen boven de gepamperde twintigers. De klus die ze de volgende dag kregen toebedeeld zou zelfs de dapperste carnivoren de adem benemen. In een reusachtige plofkippenloods moesten ze de dode dieren tussen de levende uit vissen. Gewoon opjagen, dan zie je vanzelf wat er blijft liggen. Het hoedje van de arme Mitchell werd met de minuut potsierlijker.

De andere groep zou de kippen voeren, maar daar voltrok zich een akelig incident. Iemand stapte op een zieke kip. De opzichter zei achteloos: gooi maar in een zak. Dood ging de kip toch wel. Inmiddels was ook Hoffman aangekomen; het was duidelijk dat het dier uit haar lijden verlost moest worden. Wie gaat dat doen, wilde de presentator weten. Uiteindelijk boog Kevin zich voorover. „Volgens mij moet je draaien”, instrueerde Hoffman.

„Hier is een kip geen dier”, zei de opzichter later. „Ze worden gefokt voor de industrie.” In de aflevering van volgende week moeten de vijf aan de slag in een kippenslachterij.

In werkelijkheid hoef je natuurlijk niet naar Thailand om loodsen vol lijdend pluimvee te zien, die zijn in de Nederlandse industrie ook wel te vinden. Met dat besef bleef de kijker uitgebeend achter.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.