Brieven

Brieven 10/1/2020

Christenunie (1)

Wel kritiekloos

Gert-Jan Segers en Joël Voordewind verdedigen hun vriendschap met Israël door te wijzen op het antisemitisme dat zich op vele plaatsen in de wereld manifesteert (Waarom wij vrienden van Israël zijn, 8/1). Natuurlijk, antisemitisme, of breder: elke vorm van discriminatie op basis van ras of geloof moet met kracht bestreden worden. Maar zij maken niet duidelijk hoe het onteigenen van Palestijns land en het met militair geweld onderdrukken van het Palestijnse volk bijdraagt aan hun strijd tegen antisemitisme.

Evenmin maken ze duidelijk hoe het wijzen naar andere conflictgebieden in de wereld helpt bij de verwezenlijking van de tweestatenoplossing: „Een onafhankelijke, democratische en levensvatbare Palestijnse staat naast een veilig en internationaal erkend Israël”, zoals het in het regeerakkoord is omschreven. Ze schrijven „Vriendschap is nooit kritiekloos”, maar zij uiten geen kritiek op Israël als dit land het internationaal recht aan zijn laars lapt via de bezettings- en nederzettingenpolitiek, terwijl daar juist de sleutel ligt voor een rechtvaardige vredesregeling.

christenunie (2)

De christelijke partijen komen altijd met dezelfde Whataboutisms als het gaat om de al decennia durende bezetting van Palestina (Waarom wij vrienden van Israël zijn, 8/1). Nooit hoor je ze over de sancties die de EU heeft ingesteld tegen Rusland na de bezetting van de Krim en dat dit zou duiden op antirussionisme.

Immigratie

Geen daden, CDA

CDA-minister Hugo de Jonge wil immigratie beperken (De Jonge verscherpt scheidslijn binnen coalitie over migratie, 4/1). Het is niet geloofwaardig. Onze regeringen hebben onze nationale zeggenschap over migratie ingeleverd voor internationale verdragen (Grondwet, art. 94). Het VN-Vluchtelingenverdrag (1951), het Schengenverdrag (1985), het Verdrag van Marrakesh (2018) gaan boven onze nationale wettelijke voorschriften. Het pleidooi van De Jonge voor immigratiebeperking zou pas geloofwaardig zijn geweest als het CDA de afgelopen regeerperiodes geprobeerd had paal en perk aan immigratie te stellen, in 2018 tegen het Marrakeshpact had gestemd, en moties over immigratiebeperking van PVV en FVD had gesteund. Zijn woorden zijn geen daden.

Geluk niet individueel

Denk niet westers

In NRC beschrijft Cody Delistraty de paradox van geluk najagen (Geluk najagen maakt ongelukkig, 3/12) ). Onderzoek laat zien dat geluk meer voortkomt uit onze vooruitgang op weg naar een doel dan uit het bereiken ervan. Zodra we het doel bereiken, ontstaat vaak een ‘is dit alles-gevoel’; dan willen we meer of juist iets anders. Dat komt niet alleen door het najagen van geluk, zoals Delistraty beschrijft, maar ook door ons idee over wat geluk ís. Westerse mensen zoeken het geluk vooral in emoties met een hoge graad van intensiteit en energie, zoals blij, opgetogen, enthousiast, extatisch. Maar er zijn ook prettige emoties met een lage ‘arousal’, bijvoorbeeld: tevreden, ontspannen, sereen, kalm. In oosterse culturen zijn juist deze emoties met geluk geassocieerd. Mensen in Azië gebruiken vaker dit soort woorden wanneer ze hun definitie van geluk beschrijven. Onderzoek in de VS en China laat zien dat dit verschil samenhangt met de westerse neiging om de wereld en anderen te willen beïnvloeden om in de eigen behoeften te voorzien. In oosterse culturen is het motto meer dat je je aanpast aan de wereld en dat je je gedrag afstemt op de behoeftes van anderen. Dit gaat samen met een andere invulling van geluk, waarin berusting, acceptatie en kalmte de hoofdrol spelen. Daarvan kunnen wij leren. Het is immers vaak makkelijker om je eigen houding te beïnvloeden dan de wereld om je heen. Wil je de omgeving veranderen, dan ben je altijd gelukkig aan het worden. Je moet geluk najagen. Je wordt blij als je in de buurt komt. Maar het verraderlijke is: als je bij je doel bent, zie je weer nieuwe doelen opdoemen. Er komt nooit een moment dat je er bent en het stille geluk ervaart waar je niet naar op zoek was – ingetogen in plaats van opgetogen.


Hoogleraar psychologie