Recensie

Vermakelijke nieuwe Dracula ziet op het einde wat bleekjes

Recensie De makers van Sherlock geven een eigentijdse draai aan het klassieke horrorverhaal. Gaandeweg wisselt de serie spanning en sfeer in voor kitsch en een onzinnig plot.

Claes Bang als Dracula en Dolly Wells als Agatha.
Claes Bang als Dracula en Dolly Wells als Agatha. BBC/Netlix

„Ik vraag u, meneer Harker, of u geslachtsgemeenschap heeft gehad met graaf Dracula.” In de eerste scène van de nieuwe Britse miniserie Dracula (BBC, Netflix) wordt de toon meteen gezet. Een non, zuster Agatha, ondervraagt advocaat Jonathan Harker in 1897 over zijn verblijf in het kasteel van de legendarische vampier. Veel is er niet over van Harker: we zien hem als een grotesk figuur, meer dood dan levend. In een klooster vertelt hij wat er gebeurde tijdens zijn bezoek aan het kasteel van Dracula in Transsylvanië.

Mark Gatiss en Steven Moffat, eerder verantwoordelijk voor de hitserie Sherlock, drukken snel hun eigen stempel op het verhaal van Bram Stoker. De schrijvers strooien minder met oneliners dan we gewend zijn, al is hun Dracula zeker gevat. Als Harker hem uitmaakt voor een monster heeft hij meteen een respons: „Jij bent een advocaat. Niemand is perfect.” De Deense acteur Claes Bang zet de beroemde bloedzuiger overtuigend en charmant neer.

De verrassing van de serie is zuster Agatha (Dolly Wells), een non die eigenlijk in weinig lijkt te geloven. Haar onderzoek naar Dracula vormt een belangrijke plotlijn, die zeker in de eerste anderhalf uur heel goed werkt (alle drie de afleveringen hebben de lengte van een speelfilm).

Bloedarmoede

Er zitten een paar lekkere horrormomenten in de eerste twee afleveringen, die ook fantastisch zijn vormgegeven. Tot daar overtuigt Dracula op bijna alle vlakken.

Helaas vliegt alles in het derde deel op een spectaculaire manier van de rails. Eerder al lieten Gatiss en Moffat in het laatste seizoen van Sherlock alle subtiliteit varen en ook hier kunnen ze zich niet beheersen. Zodra ze de materie uit het boek helemaal loslaten en er hun eigen verhaal van maken, komt Dracula in de problemen. Van de spanning blijft niks meer over en alle plotontwikkelingen voelen geforceerd aan. Deze klungelige afronding drijft zo bijna een staak door de interessante herrijzenis van een oud verhaal.