Opinie

Ik wens dat we met andere ogen kijken

Clarice Gargard

Na een jaarwisseling spreken we de beste wensen uit. Maar we zeggen er zelden bij wat die wensen zijn. Dit jaar heb ik daarover nagedacht. En aan het begin van dit nieuwe decennium wens ik... Dat in Australië, miljarden dieren en miljoenen mensen, van de koala’s en kangoeroes tot de Aboriginal-bevolking van helse bosbranden gered worden.

Dat wereldleiders de rooksignalen van de aarde niet langer negeren, maar definitieve maatregelen tegen de dreigende klimaatcrisis treffen. En dat we het niet van individuele burgers zouden moeten hebben, zoals strijdbare sekswerkers die met de verkoop van naaktfoto’s miljoenen ophaalden om aan Australië te doneren.

Dat we niet machteloos hoeven toezien hoe talloze onschuldige mensen de prijs voor het haantjesgedrag van enkele machtige mannen – zoals de staatshoofden van de Verenigde Staten en Iran – betalen. En dat we wellicht kunnen voorkomen dat zulke mensen onze leiders worden als we de angst van het volk niet verwarren met de stem van het volk. En dat burgers beseffen dat ze beter verdienen dan een leider die hen alleen in hun haat weet te verenigen.

Dat de democratie niet wordt uitgehold door degenen die een meerderheid vertegenwoordigen maar niet kunnen uitstaan dat minderheden ook gebruik maken van democratische rechten.

Dat we oude tradities waarderen zonder ze te romantiseren in een tijd waarin ze niet altijd thuishoren.

Dat we minder hoeven leven om te werken, maar werken om te leven, zodat we meer tijd hebben om uit te vogelen wat we nu echt met het leven willen doen. En dat de waarde van dat leven niet afhangt van wie we zijn, waar we vandaan komen of wie we liefhebben. Dat het geven om anderen geen scheldwoord als ‘deuggleuf’ behoeft, omdat empathie niets is om je voor te schamen.

Dat het publieke debat niet gevoerd wordt om elkaar af te troeven om het eigen gelijk te bewijzen, maar om te leren luisteren naar dingen die je nog niet wist. Dat sommige mensen begrijpen dat je best alles mag zeggen, maar het niet betekent dat het je altijd in dank wordt afgenomen.

Dat we, als we reizen, langer weg van thuis blijven om nieuwe dingen te ontdekken, zodat we met andere ogen naar de oude thuishaven kunnen kijken. Dat we meer boeken lezen, omdat je niet altijd weg hoeft om nieuwe werelden te ontdekken en met andere ogen te leren kijken.

En dat als we dan toch die andere blik ontwikkelen, we meer oog hebben voor de eenzamen en alleenstaanden onder ons. Dat we niet wegrennen van het verleden of het verhullen, maar dat we het een rechtmatige plek geven – juist om vooruit te kunnen.

Dat we minstens een keer per jaar onszelf toestemming geven ongegeneerd te huilen, om datgene waarover we niet willen of durven te rouwen. Dat we zo hard lachen dat we erbij neervallen en vergeten hoe we weer op moeten staan. Dat we hartstochtelijk zoenen – voor de liefde en omdat het gezond is. Dat we beter leren luisteren naar ons lijf als het hard genoeg gewerkt heeft, zodat we het na burn-out en overspanning niet steeds opnieuw moeten oplappen.

Dat miljardairsschaamte een aandoening wordt die rijken ontwikkelen, vanwege al het geld dat ze nooit in één leven kunnen uitgeven.

Dat we een nieuw jaar knallend inluiden zonder dat iemand ledematen of zelfs zijn leven hoeft te verliezen.

Dat we vaker hardop delen wat onze wensen zijn, al is het onwaarschijnlijk dat ze uitkomen. Immers, de wens blijft de vader van de gedachte.

Clarice Gargard werkt voor De Correspondent en is auteur van Drakendochter (Arbeiderspers, 2019).

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.