Interview

Chris Philippo: altijd op jacht naar het meest magische licht

Rijzende ster: fotografie Voor zijn foto’s van balletdansers put Chris Philippo inspiratie uit de Griekse mythologie. „Als dat niet duidelijk is, zeg ik: Er hangt een tasje van Gucci in de boom, probeer het eruit te grijpen.”

Foto Andreas Terlaak

‘Mijn foto’s zijn als een dagboek van licht”, zegt Chris Philippo (22). Als een 17de-eeuwse landschapschilder vangt de Zaankanter dansers en modellen in de scherpe wolken van Koog aan de Zaan, het zachte licht van Toscane of een nachtelijke ‘lichtshow’ in Zuid-Frankrijk. „Wat je ziet is de schoonheid van de diepe dramatiek en duidelijke expressie van de kunst uit de Renaissance en Barok.”

Met zijn dansfoto’s onderscheidt Philippo zich van de traditionele balletfotografie, die bij voorkeur een moment tijdens de uitvoering vastlegt. Het liefst met een fotogeniek sprongetje. Veel spannender vindt Philippo het om zelf de regie in handen te nemen. Hij wil „een samenspel van de natuur, het gevoel van de dansers, en mijn eigen inbreng”. Het liefst fotografeert hij dansende koppels. „Die zijn op elkaar ingespeeld, weten zelf perfect wanneer iets mooi is. Knap is dat ze emoties zo puur weten te houden en mij hiermee overtuigen.”

Dansende koppels weten perfect wanneer iets mooi is

Inspiratie voor expressieve danscomposities haalt Philippo bijvoorbeeld uit de Griekse mythologie, zoals uit de beroemde sculptuur van Bernini van Apollo en Daphne. „Tegen een danskoppel zeg ik bijvoorbeeld: denk aan Apollo en Daphne. De nimf Daphne rent richting de hemel, en reikt met één arm omhoog, maar de god Apollo wil haar tegenhouden en verandert haar in een boom. Als dat niet duidelijk is, zeg ik: ‘Er hangt een tasje van Gucci in de boom, probeer het eruit te grijpen.’ Ja, gelachen wordt er ook.”

Foto Chris Philippo

Philippo’s jacht naar het meest magische licht brengt hem vaak naar Monte Carlo in Monaco. Maar juist niet vanwege die altijd maar weer perfecte strakblauwe lucht. Dat daagt hem niet uit: Saai. Voor onvoorspelbare lichteffecten rijdt hij ’s nachts met het danskoppel Francesco Mariottini en Alessandra Tognoloni van Les Ballets de Monte-Carlo, hoog de bergen in. In de nachtelijke natuur gebeurt er altijd wel iets onverwachts, een opstekende storm, of er komen nieuwsgierige vosjes kijken. „Op zo’n berg ben ik in de meest gelukkige positie op aarde, want ik zie de dansers een fantastisch gevecht uitbeelden voor mijn camera. Dat brengt ons harmonisch samen.”

Zelf heeft Philippo van zijn vierde tot zijn achttiende gedanst. De fotografie ontdekt hij als tiener op het IVKO, een montessori-kunstvakschool in Amsterdam. In 2015, na het afronden van de opleiding, wil hij „meteen doorpakken” en doet hij toelating aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Den Haag waar hij direct wordt aangenomen. Maar de 17-jarige ervaart de academie als een „cultuurshock”. „Ik was te jong om alles te begrijpen en had door het leeftijdsverschil geen connectie met wie dan ook.” Na een half jaar is hij klaar met „het leren volgens het systeem” en besluit zijn eigen weg te vinden.

Hij voelt zich voor het eerst vrij. Vrij om te experimenteren met zijn vijftig tweedehands analoge camera’s, die hij als kind van het digitale tijdperk koopt. En hij voelt zich vrij om achter het licht aan te reizen.

Via zijn Instagram-account is regelmatig vraag naar zijn balletfoto’s. Ook opdrachtgevers benaderen hem via zijn sociale media. Naast zijn betaalde opdrachten, het maken van testfoto’s voor modellenbureaus, experimenteert hij veel. Bijvoorbeeld met lichtgevende verf waarmee hij lichamen in het donker een artificieel groen licht laat uitstralen. „Mijn project ‘Radioluminescence’ is geïnspireerd op de chemische reactie die licht veroorzaakt. Een radioactieve samensmelting van liefde in een tijdloos landschap.”

In de toekomst wil hij graag grote modecampagnes schieten. Haast heeft hij niet. „Ik ben nog jong.”

Chris Philippo op Instagram: chrisphilippo