Recensie

Recensie Film

‘The Grudge’: weinig verheffende horror in Japanse stijl

Horror De inmiddels klassieke wraakzuchtige geestverschijning van de filmserie ‘The Grudge’ zorgt er nog steeds voor dat mensen zichzelf of anderen iets aandoen. Veel bloed en verminkingen, maar weinig beklijft.

Veel bloed en verminkingen in horrorfilm ‘The Grudge’.
Veel bloed en verminkingen in horrorfilm ‘The Grudge’.

Rond de eeuwwisseling veroverde een aantal Japanse bovennatuurlijke horrorfilms (Ringu en Ju-on) de wereld. Voor Hollywood reden genoeg er remakes van te maken, vaak geregisseerd door de oorspronkelijke Japanse maker. Zoals Takashi Shimizu, maker van Ju-on (2002), die in 2004 The Grudge en twee jaar later The Grudge 2 regisseerde. In 2009 volgde nog een derde film. Elf jaar later is er weer een The Grudge, die zich om de verwarring nog meer te vergroten afspeelt ten tijde van The Grudge en The Grudge 2.

Ju-on is een vloek die ontstaat als in een huis een moord plaatsvindt op iemand die wrok koestert. Die wraakzucht neemt de gestalte van een geest aan en is overdraagbaar. Zo kan het gebeuren dat de vloek van Tokio terechtkomt in de VS.

Als er een lijk wordt gevonden, gaat de net naar het plaatsje Cross River verhuisde rechercheur Muldoon (Andrea Riseborough) op onderzoek uit. Aanleiding voor scenarist-regisseur Nicolas Pesce om heen en weer te snijden tussen drie tijdslijnen die allemaal laten zien wat er gebeurt met mensen die vervloekt zijn.

De wraakzuchtige geestverschijning is klassiek geworden: een gezicht met lang zwart haar voor de ogen die ervoor zorgt dat iemand langzaam gek wordt en anderen of zichzelf iets aandoet. Dat wordt gruwelijk in beeld gebracht, met veel bloed en verminkingen. Het levert weinig verheffende horror op, die slechts af en toe beklijft. Vooral het beeld van een man die onder de douche staat met zwarte vingers uit de achterkant van zijn schedel. Zie het affiche, dan hoef je niet naar de film.