Recensie

Recensie Film

Landschappen zeggen meer dan mensen in ‘Out Stealing Horses’

Historisch drama In het Noorse ‘Out Stealing Horses’ moeten twee jeugdvrienden zich verzoenen met hun verleden en elkaar. De kijker wordt een archeoloog in het geheugen van de mannen.

De voormalige jeugdvrienden Trond (Stellan Skarsgård, links) en Lars (Bjørn Floberg) moeten zich na jaren verzoenen in ‘Out Stealing Horses’.
De voormalige jeugdvrienden Trond (Stellan Skarsgård, links) en Lars (Bjørn Floberg) moeten zich na jaren verzoenen in ‘Out Stealing Horses’.

Het is soms lastig voor te stellen, maar in 1999 leek het er even op alsof de wereld stil zou komen te staan ten gevolge van de zogeheten millenniumbug, een fout in computersystemen. In Out Stealing Horses wordt dat een passende metafoor voor het leven van weduwnaar Trond (Stellan Skarsgård), die terugkeert naar het Noorse platteland van zijn jeugd.

1999 wordt een soort nulpunt van waaruit hij zijn leven overziet: jeugdherinneringen onder de nazi’s, de moeizame verhouding met zijn vader, versterkt door de kalverliefde die hij opvat voor de vrouw die zijn vaders minnares is. Woelende gevoelens, verborgen herinneringen en trauma’s komen boven als hij zich realiseert dat zijn chagrijnige buurman een jeugdvriend en missende schakel is in die gebroken keten van heden en verleden.

Regisseur Hans Petter Moland maakte een ambitieuze film van de bestseller van Per Petterson uit 2003. Gebeurtenissen kolken in een niet chronologische maalstroom van het verhaal. Als toeschouwer word je een archeoloog in Tronds geheugen. Tegelijkertijd is de film vol ongetemde en ledige natuur: boomstammen die op een rivier heen en weer stuiteren, galopperende paarden, onbarmhartige winters. Beelden nemen de plaats in van woorden. Van verbale logica. En ze worden metaforen voor de karakters van Trond en Lars, die zich, misschien, ooit verzoenen. Met hun levens, het verleden, en elkaar. Om deze mannen te leren kennen hoef je alleen maar naar de landschappen om hen heen te kijken.