Sluikreligie op een varkenssnack

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: over religieuze teksten op een zak chips en een pak eiwitpoeder.
Illustratie Eliane Gerrits

Gods woord vind je overal in Amerika. Ook in rij drie, op het schap tussen de chips en de wokkels. Dat ontdekte ik toen ik op zoek was naar een snack in een tankstation. Op een zakje Brim’s Fried Pork Rinds – gebakken varkenshuid, niet mijn favoriete zoutje overigens – lees ik tot mijn verbazing het uitgeschreven Bijbelvers Johannes 3:16, in vertaling: „Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.” Sluikreclame op een varkenssnack, in ieder geval zeker niet bedoeld om joden of moslims te bereiken.

De tekst staat geschreven in een wit vlak met een zwart kader eromheen dat doet denken aan de waarschuwing op een pakje sigaretten. Roken is dodelijk, maar niet in God geloven ook, althans voor het eeuwige leven. De fabrikant Brim’s maakt een hele serie snacks: chips, popcorn, cheese puffs – allemaal getooid met religieuze teksten. Het is blijkbaar de hemelleverancier die Jezus’ favoriete zoutjes produceert.

Maar dit is niet het enige bedrijf dat aan deze vorm van sluikreligie doet. Tenslotte is Amerika een land dat zijn vertrouwen in God breed etaleert, van „In God we trust” achterop het dollarbiljet tot het bekende „God bless America” van presidentiële speeches. (Allemaal twintigste-eeuwse innovaties trouwens.)

Zo staat op de onderkant van draagtassen van de kledingzaak Forever 21 dezelfde spreuk, maar dit keer zonder uitleg, gewoon ‘John 3:16’. Daar gaan ze er blijkbaar van uit dat de kopers, in dit geval voornamelijk tienermeisjes, die spreuk uit hun hoofd kennen. Of die meteen opzoeken op hun smartphone.

Nu ik erop ben gaan letten, zie ik ineens overal religieuze teksten. Zelfs in mijn eigen keukenkastje. Zoals op het pak poeder voor proteïneshakes van Jay Robb. Daar schrijft de eigenaar wiens foto groot op de verpakking prijkt: „God first and offer only the best”. Hij legt uit dat God, die hij bij elke beslissing consulteert, hem stuurt in zijn onderneming. Door deze goddelijk zegening is zijn poeder zo’n voortreffelijk product. Het is als de aftiteling onder politieke tv-advertenties: „I am God and I approve this shake.”

Maakt het de kopers iets uit? Ik vond een filmpje op internet waarin klanten in de supermarkt worden gewezen op deze religieuze teksten. Je ziet een vrouw vertwijfeld turen naar een blikje chili met een Bijbelspreuk. „Eigenlijk wel mooi”, zegt ze en zet het weer terug in het schap. De supermarkt als een dependance van de kerk. Ach, waarom niet?

Toch vraag ik me af of dit soort sluikgebeden werken. En zo ja, hoe gaat dat dan in de praktijk?

Ik stel me voor, een eenzame vrachtwagenchauffeur die de weg kwijt is, geestelijk gesproken dan. Moedeloos loopt hij het tankstation binnen en koopt een blikje cola en een zakje pork rinds. Gedachteloos maalt hij de gefrituurde varkenshuid tussen zijn kiezen. Met nog steeds een leeg gevoel vanbinnen loopt hij terug naar zijn truck. Hij wil het zakje weggooien in de prullenbak, maar dan valt zijn oog op de tekst op de verpakking…

Reacties naar pdejong@ias.edu