‘We willen allebei dat de situatie nog jaren zo blijft’

Spitsuur De zussen Irmgard (69) en Marlies Pernot (70) reisden voor hun werk de wereld over. Nu wonen ze samen in een herenhuis in Nijmegen. „Ik had nooit gedacht zo’n goed leven te hebben als nu.”

„We hebben gescheiden levens, met ieder een eigen programma en een eigen netwerk. We gaan wel veel samen naar de film en het theater.”
„We hebben gescheiden levens, met ieder een eigen programma en een eigen netwerk. We gaan wel veel samen naar de film en het theater.” Foto’s David Galjaard

Marlies: „Irmgard en ik wonen nu twee jaar in één huis. Heel gezellig.”

Irmgard: „Ik heb altijd in Molenhoek gewoond, maar door mijn werk, sporten en andere activiteiten was ik veel in Nijmegen. Na mijn pensioen ben ik gaan zoeken naar een huis in de stad, maar ik vond niet wat ik zocht.”

Marlies: „Toen heb ik Irmgard voorgesteld om bij mij te komen wonen. Toen ik dit huis vijf jaar geleden kocht, heb ik er meteen een appartement in laten maken. Je weet nooit waar zoiets nuttig voor is.”

Irmgard: „Het is heerlijk om terug te zijn in de stad. Marlies en ik zijn opgegroeid in Nijmegen.”

Marlies: „De familie vond dat we afspraken en gedragsregels moesten opstellen toen we onder één dak gingen wonen.”

Irmgard: „Maar alles loopt vanzelf.”

Marlies: „We eten elke dag samen. Mijn zus kookt en ik ruim de vaatwasser in en uit. Op zondag komt onze oudste broer eten. Dan eten we vis of vlees, de rest van de week eten we vega.”

Irmgard: „Verder hebben we gescheiden levens, met ieder een eigen programma en een eigen netwerk. We gaan wel veel samen naar de film en het theater.”

Marlies: „Maar niet samen met vakantie. Ik heb niet zo’n behoefte om weg te gaan. Ik kom de hele wereld al tegen bij Vluchtelingenwerk, waar ik vrijwilliger ben. Ik vind het wel best hier.”

Irmgard: „Ik maak vaak groepsreizen, meestal wandelvakanties. Maar ik heb ook tweemaal met mijn broer een grote reis gemaakt. En in 2019 ben ik naar Japan geweest.”

Marlies: „Ik heb veel in het buitenland gewerkt: in New York, Indonesië, Maleisië. Ik heb ook een paar maanden in Japan gestudeerd. Ik vond het altijd enig om in verre landen te zijn, maar nu heb ik die drang niet meer.”

Irmgard: „Ik ben in totaal vijf jaar in het buitenland geweest. Mijn eerste baan was in Duitsland, maar daarvoor ben ik au-pair geweest in Rome en Engeland.”

Marlies: „Ik ben altijd een zwerfkat geweest en ben heel vaak verhuisd wegens mijn werk. Van Antwerpen naar Den Haag, daarna Groningen, Rotterdam, New York, Amsterdam, Amersfoort en Nijmegen. Daar ben ik uiteindelijk gebleven. Voor mijn doen woon ik nu al heel lang op dezelfde plek.”

Irmgard: „We zijn allebei alleenstaand en hebben geen kinderen. Daarom hebben we een samenlevingscontract en een testament opgesteld. En we hebben een ‘gezinsagenda’, zodat we kunnen zien wanneer een van de auto’s naar de garage is, wie er thuis is als er een monteur komt, dat soort dingen.”

Marlies: „We hebben nooit onenigheid over het huishouden, ook al ben ik niet zo opruimerig.”

Irmgard: „En ik juist wel. Maar dat levert geen irritatie op, hoor. Zonde van mijn energie. We eten in mijn appartement boven, of beneden bij Marlies. Na het eten drinken we koffie. Tv kijken doen we niet samen, behalve naar Tussen Kunst en Kitsch. Ik vind het heerlijk om me ’s avonds terug te trekken in mijn appartement.”

Italiaanse les

Marlies: „Ik zag verschrikkelijk op tegen mijn pensionering. Ik had geen idee wat ik moest gaan doen. Op de avond van mijn laatste werkdag ben ik een glas wijn gaan drinken in het café hier aan de overkant. Daar kwam ik een mij onbekende Somalische dame tegen met wie ik aan de praat raakte. Zij vroeg of vrijwilligerswerk niets voor mij was. Sindsdien ben ik bijna fulltime bezig met Vluchtelingenwerk. Als jurist houd ik me in hoofdzaak bezig met gezinshereniging en juridische voorlichting. Ik heb inmiddels een master International Migration and Refugee Law gedaan aan de VU. Enorm interessant en heel geestig om in de collegebanken te zitten met mensen die je kleinkinderen zouden kunnen zijn. Toen ik de eerste keer binnenkwam, zeiden ze tegen me: ‘De HOVO [Hoger Onderwijs voor Ouderen, red.] is op de bovenste etage.”

Irmgard: „Ik heb me na mijn pensionering opgegeven voor een cursus dans en voor Italiaanse les. Verder sport ik graag, doe ik aan ballet, fitness en yoga en wandel ik veel in wandelgroepjes. En ik ga regelmatig op bezoek bij de vrouw van een oud-collega van mijn vader. Ze is nu 96. We praten dan veel over mijn ouders.”

Koffie drinken

Marlies: „Uit eten gaan we vrijwel nooit, dat vind ik zonde van het geld. Voor mezelf ben ik heel gierig. Maar áls ik eens geld uitgeef, dan gaat het ook meteen ergens over. Een mooi kunstwerk of zo.”

Irmgard: „Ik geef makkelijker geld uit. Toen ik hier kwam wonen, heb ik nieuwe meubels gekocht en een kast laten maken.”

Marlies: „Kleding hoef ik ook niet te kopen, want ik heb nog veel uit mijn werkzame leven. Dat waren allemaal kwaliteitsstukken, dus die slijten niet.”

Irmgard: „Ik geef geld uit aan reizen. En ik koop graag kleding. Verder aan kaartjes voor film en theater.”

Marlies: „Ik had nooit gedacht dat ik ooit zo’n goed leven zou hebben als nu. Ik hoop dat we hier nog heel lang in goede gezondheid mogen wonen. De angst voor lichamelijk verval en eenzaamheid kan me wel eens overvallen. Dat is de reden dat ik tegenover een café ben gaan wonen. Als ik slecht ter been word, kan ik daar ’s ochtends koffie drinken en ’s avonds wijn.”

Irmgard: „Ik denk dat we allebei willen dat de situatie nog jaren zo blijft: heel druk zijn met leuke dingen.”