Recensie

Recensie Uit eten

Ongeïnspireerde gerechten en veel kant-en-klaar

Uit eten Amsterdam Petra Possel recenseert elke week een restaurant in en om Amsterdam.

Foto Dieuwertje Bravenboer

Het was zo’n avond waarbij we van de ene in de andere verbazing vielen. We dachten dat het Amsterdamse Café Ons Huis een bruin café hartje Jordaan was, zo’n plek waar je lekker kon eten. Bleek het een chic, stijlvol restaurant in het prachtige hotel Mercier te zijn, het voormalige COC-gebouw; hoge plafonds en visgraatparket, een knetterluxe cocktailbar, zachte verlichting en gelukkig een fijne akoestiek. We dachten dat Ons Huis ‘pure, eerlijke gerechten van hoogwaardige kwaliteit met de focus op de Hollandse keuken’ serveerde, want zo stond het op de website. Nou, het was verre van Hollands, veel gerechten waren vooraf al bereid en de omschrijving ‘hoogwaardig’ bleek niet van toepassing.

Maar de grootste verbazing betrof toch het voorgerecht, een gerecht dat wereldwijd uit misverstanden blijkt te bestaan, ook hier: Caesar Salad. Caesar salad is een onhollands gerecht, bedacht door een Italiaan die Caesar Cardini heette en het bestaat uit romaine sla, croutons, parmezaan, knoflook en een dressing met ei en worcestersaus. Zes ingrediënten, zo simpel als wat. Soms wordt er in plaats van romaine little gem gebruikt, in Nederland kom je helaas ook vaak ijsbergsla tegen en vaak zit er ansjovis door de dressing gedraaid om de smaak te verhogen. Bij Ons Huis komt ie (13,-) met gerookte kip en rode ui. Lang van tevoren in dunne ringen gesneden rode ui, geblancheerd en ruimschoots over de sla gedrapeerd. En omdat die ui al een poosje klaar stond, is de lucht niet te harden. We krijgen een hoge kom, type voederbak, volgepropt met ijskoude sla en ijskoude ingrediënten, rechtstreeks uit de koeling: blokjes gerookte kip, kruidencroutons uit een zakje, vierkante plakjes parmezaan (voorgesneden flakes dus) en de dressing – mayonaise die fabrieksmatig aandoet en niet lekker is.

De gastvrouw, ze blijkt de restaurantmanager, komt er aan te pas, want de kom gaat bijna vol weer retour. Zij beweert dat de mayonaise wél zelfgemaakt is, maar geeft toe dat de rest prefab is. Ze haalt, heel sportief, het gerecht van de rekening. De stemming is inmiddels koeltjes, ook omdat het andere voorgerecht steak tartare ook ijskoud is, bruine randjes heeft en met een keihard kwarteleitje, een toefje haringkaviaar en een likje truffelmayonaise komt. Dat laatste lijkt deftig, maar is niet van geraspte truffel doch van truffelolie en geeft zo’n gassige nasmaak.

We hebben drie gangen besteld, één heeft het chef’s menu (35,-) dat bestaat uit gerechten die ook à la carte zijn te bestellen, terwijl er per gang maar drie gerechten op die kaart staan. De gastvrouw legt uit dat de hotelgasten vaak geen heel menu willen eten en het chef’s menu daarom van de kaart is. Die kaart is zo weinig origineel dat je alleen maar kunt hopen dat de uitvoering in orde is. Bij de voorgerechten dus niet, maar bij de hoofdgerechten gaat het beter.

De één heeft dorade met gegrilde groenten en Roseval aardappel in de schil, dat zijn ook de bijgerechten bij de entrecote in sjalottensaus (24,-) van de ander. De dorade is smakelijk, een beetje droog, de entrecote heeft dat lekkere vetje en de goede cuisson, medium rare, waar ook keurig naar gevraagd is. Vooral de gegrilde groenten (groene asperges, paprika en peen) smaken goed. Maar bij de toetjes valt de kok terug in de oude gewoonte: de chocolademousse (10,-) heeft een hard randje en heeft vruchten, zoals aardbei en framboos... geen seizoensfruit dus. Die vruchten liggen ook op de crème brûlée die ijskoud is, zelfs het gekarameliseerde suikerlaagje – dit stond dus ergens in een koeling klaar.

We drinken alles weg met grote teugen prima wijn, Chileense rode (6,50) van de carmenèredruif, vol en sappig. En met water – we bestelden kraanwater, maar we krijgen een karaf die voor 5,50 euro op de rekening staat.

Bij Ons Huis is het vlees noch vis, ze willen de hotelgasten behagen én mensen van daarbuiten lokken. Dat gaat op deze manier, met ongeïnspireerde gerechten en veel kant-en-klaar, never nooit niet lukken.

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.