Recensie

Recensie Muziek

Elton John: ‘Ik was een junk en een verwende diva’

Popboek In zijn geestige autobiografie vertelt superster Elton John genadeloos over zijn wangedrag, zijn koopverslaving en zijn boulimia. (●●●●)

Popster Elton John: ‘Ik deed precies wat ik wilde; als iemand me ook maar een strobreed in de weg legde, ging ik schreeuwen of met spullen smijten.'
Popster Elton John: ‘Ik deed precies wat ik wilde; als iemand me ook maar een strobreed in de weg legde, ging ik schreeuwen of met spullen smijten.' Foto ANP Kippa

Elton John is een onwaarschijnlijke popster. De Britse zanger is niet aantrekkelijk – bril, kalend, pafferig – en laat zich in zijn kledingstijl niet leiden door goede smaak of heersende mode. Dus treedt hij op verkleed als Donald Duck of witte zonnekoning met een driemaster op zijn krullenpruik. Uitbundige verkleedpartijen met veren, glitter, lichtjes – dikke pret. Dat hij zodoende niet erg serieus wordt genomen deert hem niet. Met zijn 300 miljoen verkochte platen hoort hij bij de vijf best verkopende popsterren aller tijden. De film over zijn leven, Rocketman, leverde afgelopen jaar 196 miljoen dollar op. En zijn autobiografie Ik Elton John kwam hoog binnen in de bestsellertop-10. Dus hem hoor je niet klagen.

De zanger, die in 1947 in de Londense voorstad Pinner wordt geboren als Reginald Dwight, zoon van een hardvochtige militair en een opvliegende moeder, maakt al een halve eeuw tijdloze softpop, samen met zijn vaste tekstschrijver Bernie Taupin. Zijn doorbraak in 1970 grijpt hij aan om de nerd die hij was te ontstijgen. ‘Ik kon eindelijk zijn wie ik was en hoefde me niet meer op te vreten over mezelf en over seks.’ Hij verandert zijn naam en meet zich een larger than life-imago aan. De zanger kleedt zich niet alleen uitbundig, hij stouwt zijn vele huizen vol met kunst en kitsch, en zichzelf met kilo’s voedsel, drank en cocaïne.

De autobiografie – onvermelde spookschrijver is popjournalist Alex Petridis – volgt hetzelfde patroon als vele andere popboeken over Elton Johns generatie. De babyboomer groeit op in naoorlogs Engeland, lijdt in de bekrompen jaren vijftig, ervaart de bevrijdende werking van de rock & roll. En dan komen de plotse faam en de wilde tournees met veel seks, drugs en wangedrag. Uiteindelijk volgt in 1990 de bekering in de afkickkliniek en het herboren leven daarna, waarin de ster het familiegeluk vindt.

Koopverslaving

Anders dan veel tijdgenoten worstelt Elton John ook nog met zijn geaardheid, koopverslaving en boulimia. Zijn woedeaanvallen wijt hij niet alleen aan cocaïne en roem, hij heeft zijn korte lontje ook geërfd van zijn ouders. Ondanks zijn beroemdheid blijft de zanger in eigen ogen een sukkel die coke gebruikt om zich cool te voelen en onderdeel te zijn van de incrowd. ‘Toen mijn succes eindelijk kwam, ging het zo snel dat ik ondanks het warme welkom het gevoel had dat ik er niet helemaal bij hoorde.’

Ik Elton John is een van de beste autobiografieën van popsterren ooit verschenen omdat de zanger zo geestig en bloemrijk vertelt en genadeloos open is. Hij zet zichzelf neer als een eenzame junk en een verwende diva. ‘Ik deed precies wat ik wilde; als iemand me ook maar een strobreed in de weg legde, ging ik schreeuwen of met spullen smijten. Ik ben er niet trots op, maar zo was het.’

Dat alles past in het stramien van de bekeringsgeschiedenis die dit boek ook is. De bekeerling meet zijn vroegere zonden breed uit, om zijn overgang naar het nieuwe leven scherper aan te zetten. Maar net als in andere bekeringsverhalen is het leven vóórdat hij het licht ziet veel boeiender dan het leven erna.

Het zondige deel van zijn leven beschrijft hij met heerlijk valse humor. Wat zijn verhalen extra glans geeft is dat hij ongeveer alle beroemde mensen van deze planeet kent. Zo is hij bij de tafelschikking van zijn huwelijk bezorgd dat de Britse koninklijke familie aan één tafel komt met de sterren van gaypornostudio BelAmi. Bij een nachtelijk drankje thuis in 1971 komt Neil Young liedjes zingen. Elton John: ‘En zo hoorde ik Heart of Gold voor het eerst in een uniek arrangement voor piano, stem en het geluid van een buurman die van tijd tot tijd met een bezem tegen zijn plafond beukte en Neil smeekte zijn bek te houden.’

Ook fijn is de scène waarin de zanger hints speelt met Bob Dylan. Volgens hem is Dylan erg slecht in het woordspel. ‘Een van de beste tekstschrijvers van de wereld en de meest geletterde man uit de popgeschiedenis kon niet besluiten of een woord uit een of twee lettergrepen bestond of waar het op rijmde. Hij was zo hopeloos slecht dat ik sinaasappels naar zijn hoofd gooide.’

Elton John is dik met alle Beatles. Als hij weer eens zit te snuiven met John Lennon, klopt Andy Warhol op de deur van de hotelkamer. ‘Niet opendoen’, sist de Beatle, ‘heeft hij die kutcamera bij zich?’ Ze laten de wereldberoemde beeldend kunstenaar buiten staan. Over Lennon en zijn vrouw Yoko Ono meldt de zanger dat ze hun geld investeren in een kudde koeien. Als hij na de moord op Lennon nog eens naar de koeien informeert, zegt Ono: ‘Ik heb ze weggedaan. Ze loeiden zo.’

Luister hier naar Elton Johns beste songs: