Opinie

Helemaal high van de lichtjes

Column Amsterdam

Auke Kok

Op een donkere, om niet te zeggen gitzwarte avond zit ik in een boot – in een rondvaartboot nog wel. Inderdaad: tussen Nederlandse ‘ha leuk, een dagje Amsterdam’-gezinnen en buitenlandse stelletjes. Met aan het stuur een gids die zijn gasten op minstens twee kwinkslagen per kwartier trakteert. Je kent dat wel, van die terzijdes over hasjiesj, anarchie en fietsendieven. De boot is afgeladen – ik heb zeker een half uur in de rij moeten staan voor deze artistieke feel good-reis.

De rondvaart langs de route van het Amsterdam Light Festival is haast wat de hippies vroeger een trip noemden: op het hallucinerende af. Dat is goed nieuws voor de rederijen maar ook voor ons: het duizelt me al snel van de lichtjes, de vondsten van de makers, de rare lijnen en ideeën. Bedwelmend is het woord. Na drie kunstzinnige lichtinstallaties ben ik al high. En dan zijn er nog zeventien te gaan. De trip duurt eindeloos. Achter mijn raampje stromen veelkleurige banen van licht langs de gevel van het Scheepvaartmuseum omlaag: ik stijg ervan op.

De rondvaart langs de route van het Amsterdam Light Festival is haast wat de hippies vroeger een trip noemden

Het is alweer de achtste editie van het lichtjesfestival, maar je kunt evengoed zeggen: pas de achtste. Het voelt alsof de geestverruimende expositie er altijd al was – niet pas sinds 2012. De populariteit is enorm en dat begrijp ik best. Ik ben al jaren verslaafd aan de lichtjes die de donkerste twee maanden van het jaar helpen opvrolijken.

Dat maakt mij nog niet tot de ideale consument: het engagement dat de kunstenaars uit zestien landen in hun projecten hebben gestopt, legt het wat mij betreft af tegen de verdovende werking die ervan uitgaat.

De vlinders dansend op het grachtenwater, het lieve bommetje, de uit het water oprijzende lichtgevende wolkenkrabbers: mooi natuurlijk dat de makers mij zo met de opwarming van de aarde en de rijzende zeespiegel confronteren, maar mij gaat het vooral om de roes en de vergetelheid. Alsof het aanzien van de ‘ontregelende’ installaties de narigheid van het afgelopen jaar uit mijn geheugen wist.

We varen dit jaar oostelijk van het stadscentrum en zie toch hoe fraai de Montelbaanstoren is verlicht, hoe grappig een soort tl-buisjes veelkleurig op het water liggen en een hijskraan in plakjes opstijgt. Wat moet ik dan nog met het nieuws van 2019? Bij de helwitte wolven van Artis ben ik de kwestie van het snel stijgend aantal vuurwapenincidenten al zowat kwijt. Het verontrustende nieuws over de slechte staat van onze bruggen verdampt als ik mij verlustig aan een artist impression van wasgoed dat te drogen hangt. Wit fluorescerende jurkjes en broekjes in de zwarte avond: xtc is er niets bij.

Zo gaat het maar door. Na dik anderhalf uur weet ik niet eens meer dat de Amsterdamse lucht nog steeds te veel vervuild is. Totaal beduusd van de psychedelische ervaringen zweef ik de rondvaartboot uit en dans de stad in, licht en verheven en vol optimisme omtrent het nieuwe jaar. Moet u ook eens doen.

Auke Kok is schrijver en journalist.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.