Recensie

Recensie Uit eten

Klein maar fijn; ontbijt, koffie lunch of borrel bij Vascobelo

Foto Walter Herfst

‘Vascobelo is de samenstelling van”, legt onze ober desgevraagd uit, „Vasco als in Vasco da Gama, de Portugese ontdekkingsreiziger van wie de oprichter een groot bewonderaar is, bel dat verwijst naar België en de o die de naam iets Italiaans moet geven.”

Dat Vascobelo stamt uit België wist ik. „Ze hebben toch ook zaken in Antwerpen en Gent en zo?” vraag ik naar wat ik meen de bekende weg is. Maar de man aan het tafeltje naast ons reageert: „Nee, die zijn gesloten, want in België marcheerden ze niet, die zaken.”

Maar dus wel in Nederland (Amsterdam, Den Haag, Hilversum, Eindhoven, Utrecht en nu dan Rotterdam) en in Spanje (Barcelona). De man naast ons weet dat oprichter Jan de Roeck eerst in het bankwezen zat, dat beu werd en toen in de koffie ging. Samen met zijn Catalaanse vrouw begon hij ook koffiezaken die uitgroeiden tot lunchrooms waar je tot 12.00 uur kunt ontbijten en de rest van de dag – in Rotterdam is dat tot 18.00 uur – lunchen en borrelen.

„This Vascobelo is our first location in Rotterdam”, heet het op de site, dus er komen er meer. Hoogste tijd om ons licht op te steken op het stukje Lijnbaan tussen Kruiskade en Weena. We stappen binnen in een ruime zaak met jarenvijftigmeubilair in warme kleuren: een mooie strakke houten vloer, idem tafels en comfortabele fauteuils, een bank vol kussens. Overal liggen stapels boeken waarvan het omslag is verwijderd, tegen de zijwand staat een hele kast vol met zulke boekblokken. We pakken er lukraak een uit: Rijk worden van Fay Weldon.

„Ze komen van boekenmarkten,” zegt de ober. „Het omslag gaat eraf om een egaal beeld te krijgen.” Ook in andere vestigingen, zie ik op de website, vormt een boekenkast met naakte boeken de blikvanger.

Het interieurontwerp is van Isabel Miquel Arques, weet onze buurman. Zij is fotograaf, ze heeft hem, de man naast ons, eens gefotografeerd met een grote tonijn in zijn armen voor een serie van Bekende Vlamingen. Hij erkent dat hij er een is, een Bekende Vlaming. Acteur. Hij reist met de solovoorstelling Bezonken rood naar het boek van Jeroen Brouwers al vijftien jaar de wereld rond. Zitten we gewoon naast Dirk Roofthooft…!

Omdat het rare dagen zijn, beginnen we met een cocktail terwijl we de kaart bestuderen. Koffie en thee en bijbehorende zoetigheden (waaronder cheesecake en worteltaart van Holtkamp) vormen een belangrijk bestanddeel, net als het ontbijt dat in verschillende constellaties kan worden genuttigd – met of zonder cava. Vascobelo opent zijn deuren door de week om 8.00 uur ’s ochtends.

Wij kiezen de crispy gamba tempura (6,50 euro) om er in te komen, de soep van de dag (broccoli, bloemkool en courgette, 7,50 euro) en de Franse uiensoep (8,50 euro). De gamba’s zitten in een knapperig korstje en komen met een chilisausje dat zoetig is, ze zijn perfect gefrituurd. Beide soepen zijn smakelijk, hoewel ik moet aantekenen dat het moeilijk blijft om netjes soep te eten die is bedekt door een dik stuk kaasbrood.

De keuze aan hoofdgerechten (hier onder het kopje: ‘All day’) is beperkt tot drie: een burger met alles wat daarbij hoort en de vegetarische variant (beide 15,95 euro) en een paddenstoel-truffel-risotto (15,50 euro). Ik opteer voor het laatste, mijn tafelgenote prefereert de caesar-kip-salade (14,50 euro). Om de Belgische wortels van Vascobelo eer aan te doen, bestellen we er een portie frites (7,50 euro) bij die onder het kopje ‘sharing’ valt.

De ober adviseerde een rode wijn bij de risotto, maar komt daar later op terug. „Ik heb het achter even nagevraagd, maar een chardonnay is toch beter,” zegt hij. Achter hadden ze gelijk, stel ik vast. De risotto is goed romig, maar de smaak van truffel blijft verstopt achter de paddenstoelen. Over de salade hoor ik goede berichten. „Fijne dressing.”

Frank van Dijl is culinair recensent en journalist.