Opinie

Kamikazepiloot

Mirjam de Winter

Er is veel ergernis over al die lachgaspatronen die jongeren op straat achterlaten. Ook bij ons in de wijk liggen de parkeervakken regelmatig vol met bergen van die metalen capsules (oorspronkelijk bedoeld voor in slagroomspuiten). Asociaal om die zo uit je auto te flikkeren natuurlijk, maar in mijn buurt beperkte de overlast zich dusver tot de rommel die je ervan hebt. Dat die jongens (meisjes zie ik zelden) vaak urenlang met elkaar in een geparkeerde auto zitten, boeit me niet en ik hoor er ook mijn buren niet over. Ik deed tenslotte hetzelfde op die leeftijd: blowtjes roken, bier drinken en muziek luisteren by the dashboard light, ver weg van bemoeizuchtige ouders of klagende omwonenden. Vaak werd het zo gezellig dat we de stad niet eens meer in gingen en de hele nacht in de wagen doorbrachten, al was het om te ontnuchteren. Dus als ik achter een portierraam nu jonge gasten zie die aan ballonnetjes zitten te zuigen, snap ik dat maar al te goed.

Nieuw jaar, nieuwe regels

Tot ik afgelopen week samen met een vriendin naar de stad fietste en er plotseling een auto stopte, midden in de Statentunnel. We zagen hoe de bestuurder een ballon aan zijn mond zette, een diepe teug nam en vervolgens vol gas en met piepende banden de tunnel uit reed. Nee!, schreeuwde mijn vriendin hem na, terwijl ze van schrik haar armen in de lucht gooide. Want allebei wisten we in welke staat de bestuurder zich op dat moment moest bevinden, omdat ook wij in de jaren negentig al experimenteerden met lachgas.

De roes of flash (soms gevolgd door een stevige lachbui) duurt maar een halve minuut misschien, maar is zo heftig en bedwelmend dat het onmogelijk is om tegelijkertijd achter het stuur te zitten. We wilden de politie bellen, maar wat zou die kunnen doen? Er is geen blaaspijp of bloedtest waarmee je ter plekke het gebruik van lachgas kunt aantonen. Bovendien is het nog steeds een legaal genotsmiddel en hadden we niet eens een kenteken genoteerd. Dus deden we helemaal niets en fietsten hoofdschuddend verder. De volgende dag las ik toevallig een artikel over de explosieve toename van verkeersongelukken als gevolg van lachgas. Jongeren zouden zich volgens deskundigen niet bewust zijn van de gevaren ervan op de weg, terwijl ze dat wel weten over het gebruik van alcohol.

De Rotterdamse burgemeester maakt zich al langer zorgen over het spul en de overlast die erdoor wordt veroorzaakt. Hij wilde niet meer wachten op maatregelen vanuit Den Haag en heeft een verkoopverbod afgekondigd in die delen van de stad waar de ellende het grootst is. Ook is de APV aangepast en kunnen gebruikers sinds 1 januari op de bon worden geslingerd. Het lijkt me allemaal weinig zinvol, want lachgaspatronen zijn verder overal te koop, ook via het internet en thuisbezorging. Bovendien zal handhaving lastig worden en heeft de Rotterdamse politie het al druk genoeg met allerlei andere, belangrijke zaken. Zelfs als lachgas op de opiumlijst komt en officieel een verboden drug wordt, zal het gebruik ervan niet veel minder worden, gok ik. Want lachgas is geen tijdelijke trend gebleken, maar een blijvertje. Dat vindt zijn weg dan wel weer in het illegale cicruit. Intussen durf ik ‘s avonds amper de straat nog op, bang voor weer zo’n kamikazepiloot met een ballon aan zijn mond.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.