Recensie

Recensie Film

Jonge liefde en bozige mannen

Coming of age Indiase dorpsmeisjes van vijftien verkennen de liefde in een Terrence Malick-achtig paradijs. En stuiten dan op het patriarchaat, waarna de zaak wat didactisch wordt.

‘Bulbul Can Sing’: jonge mensen op zoek naar vrijheid binnen hypocriete kaders.
‘Bulbul Can Sing’: jonge mensen op zoek naar vrijheid binnen hypocriete kaders.

‘Waarom draag je je haar los?”, vraagt Sumu aan Bulbul. „Je bent zo mooi, een geest komt je nog halen.” En hij vertelt haar dat er een paar dagen eerder een meisje zelfmoord heeft gepleegd, en dat de kans groot is dat haar geest het uit woede en jaloezie om haar onvervulde dromen op Bulbul heeft voorzien. „Meisjes doen andere meisjes geen kwaad”, probeert Bulbul nog, maar voor de zekerheid bindt ze haar haar toch maar in een vlecht.

Het is de eerste schaduw die over het Terrence Malick-achtige paradijs van jeugdvrienden Bulbul, Sumu en Bonnie valt. Ze zijn vijftien jaar, leren zingen (er is veel muziek in de film) en worden verliefd. Maar niet op elkaar, ondanks de grote intimiteit en vanzelfsprekendheid die er tussen hen heerst. Net als in haar vorige films kiest regisseuse (en cameravrouw en editor) Rima Das ook in Bulbul Can Sing haar geboortedorp Kalardiya in de Indiase staat Assam als het decor voor een coming-of-ageverhaal met een sociaal geëngageerd randje. Bulbul Can Sing is een verhaal over jonge mensen op zoek naar vrijheid binnen hypocriete kaders. Als de meisjes kussend met hun aanbidders worden aangetroffen door een groep bozige mannen, volgt het onvermijdelijke drama. Dan wordt Bulbul naïef en didactisch, al valt dat laatste misschien ook niet helemaal los van de culturele context en het emanciperende doel van de film te zien.