Recensie

Recensie Theater

Heerlijk over de top blazen de acteurs zwak ‘Repelsteeltje’ leven in

Sprookje In de zesde familievoorstelling van Pieter Kramer en Don Duyns verbinden de makers het verhaal van Repelsteeltje met de Greet Hofmans-affaire. Het levert een geestig maar rommelig geheel op.

‘Repelsteeltje en de blinde prinses’ .
‘Repelsteeltje en de blinde prinses’ . Foto Mark David

De familievoorstellingen van auteur Don Duyns en regisseur Pieter Kramer zijn een vaste waarde in het Nederlandse jeugdtheater. Al sinds 2007 bewerkt het duo met enige regelmaat een sprookje of ander klassiek verhaal tot een voorstelling die bol staat van de grappen, grollen en geestige anachronismen, wat vaak bijzonder vermakelijk theater oplevert. Eerder dit jaar werd het gezamenlijke oeuvre van Duyns en Kramer bekroond met de Prosceniumprijs op het Gala van het Nederlands Theater.

In hun nieuwste voorstelling zetten Pieter Kramer en Don Duyns het sprookje van Repelsteeltje centraal, maar vermengen ze het klassieke Grimm-verhaal met de affaire rond Greet Hofmans, de gebedsgenezeres die koningin Juliana in de jaren vijftig terzijde stond en die uiteindelijk onder druk van prins Bernhard het hof moest verlaten. Bernhard is de verbindende factor in de twee verhalen: hij is de ‘koning’ die de dochter van de varkenshoeder verplicht om goud van stro te spinnen – waarna zij het noodgedwongen op een akkoordje met het magische aardmannetje gooit.

Repelsteeltje en de blinde prinses maakt een nogal vermoeide en sleetse indruk

Het probleem met Repelsteeltje en de blinde prinses is dat Duyns en Kramer er niet in geslaagd zijn om een wezenlijke thematische lijn in de voorstelling te verweven. De twee verhalen spelen zich grotendeels los van elkaar af en kennen ieder hun eigen logica. Hierdoor leef je als toeschouwer weinig met de hoofdpersonages mee en blijft het allemaal wat aan de oppervlakte hangen.

De interessante thema’s liggen in de opzet van het stuk voor het oprapen – zo is de relatie tussen Bernhard en Juliana de inzet van een emancipatiestrijd, en wordt ook de verhouding tussen arm en rijk dik aangezet – maar geen van die thema’s wordt op een interessante manier uitgewerkt.

Lees ook een reportage over het maken van dit stuk: Prins Bernhard wil het goud van Repelsteeltje

Gelukkig weten de heerlijk over de top spelende acteurs leven in de grote hoeveelheid kolder te blazen. Met name Patrick Duijtshoff steelt de show als de schaamteloos opportunistische Prins Bernhard, die het niet kan verkroppen dat hij niet zelf met de scepter zwaait. En Wart Kamps mag als Repelsteeltje lekker schmierend het publiek voor zich winnen – iets waar hij zo goed in slaagt dat de toeschouwers bij de première massaal zijn kant kiezen als hij uiteindelijk de baby van de dodelijk saaie Sterre komt stelen.

Patrick Duijtshoff steelt de show als de schaamteloos opportunistische Prins Bernhard

De geestige passages hangen echter zo als los zand aan elkaar dat de inzet van de acteurs maar beperkt mag baten. Het gebrek aan een inhoudelijke rode draad wordt aan het einde pijnlijk duidelijk, als de makers er nog even op compleet geforceerde wijze een moraal aanbreien: plotseling is alles weer pais en vree, wat het kleine beetje drama dat eraan voorafging volledig onschadelijk maakt.

Over het algemeen maakt Repelsteeltje en de blinde prinses een nogal vermoeide en sleetse indruk, die er wellicht wijst op dat de formule van Duyns en Kramer aan vernieuwing toe is.

De acteurs van ‘Repelsteeltje en de blinde prinses’ voor paleis Soestdijk Foto Mark David