Cassandra Thunberg

Onder ons is een nieuwe cassandra opgestaan, een onheilsprofetes die op één punt verschilt van de beroemde dochter van de koning van Troje: haar voorspellingen worden wel geloofd. Sterker nog: toegejuicht door zowel leeftijdgenoten als regeringsleiders reist zij de hele aardbol over en heeft ze de status verworven van wereldster. Wat echter opvalt: ook al wordt zij geloofd, vrijwel niemand trekt consequenties uit haar voorspellingen. Groenland smelt weg, Schiphol groeit onverdroten door, de files worden elke dag langer, de boeren produceren steeds meer mest, de CO2-uitstoot is nog nergens duidelijk afgenomen, en de laatste klimaatconferentie is mislukt. Inmiddels is Australië half afgebrand en dezer dagen worden daar zomerse temperaturen van vijftig graden verwacht.

In Nederland ontberen wij vanwege de klimaatverandering de Elfstedentocht. Tuinbonen kun je tegenwoordig al begin februari leggen in plaats van half maart, en de zomers zijn warmer. Toch is hier nog een politieke stoethaspel die beweert dat er geen klimaatverandering is. Hoe achterlijk kun je zijn?

Op termijn gaan we eraan, dat is duidelijk. Wat te doen? Niet meer vliegen, elektrisch rijden, kikkererwten in plaats van vlees, zonnepanelen op je dak? Belangrijke eerste stappen, maar volstrekt onvoldoende. Veel radicaler en beter zou zijn: een wereldwijd voortplantingsverbod, want, al hoor je Cassandra Thunberg en al die andere klimaatactivisten daar niet over, de echte oorzaak van de aanstaande catastrofe is de overbevolking van onze planeet. De feestdagen zijn bij uitstek geschikt om ons daarvan te doordringen. We moeten toe naar de dag dat er in een stal tussen het mestoverschot geen kind wordt geboren, dat de herders in het veld van de Engel des Heren te horen krijgen: zie ik verkondig u grote blijdschap, Maria heeft een miskraam gekregen en dat de wijzen uit het Oosten vergeefs op weg gaan. Tegen Herodes zeggen we niets, al vinden wij het smoren van kindertjes in de wieg een brug te ver in de strijd tegen de overbevolking.

Overigens denk ik dat het al te laat is. Op termijn zal een wereldwijd voortplantingsverbod zeker soelaas bieden, maar pas over pakweg honderd jaar. En dan staat het westen van Nederland als gevolg van de zeespiegelstijging allang onder water. Ik ben dus naar het stadhuis van ons dorp gegaan en heb geprobeerd een vergunning aan te vragen voor een woonboot in mijn tuin. Ik trof een vriendelijke ambtenaar die mij niet begreep. Hij dacht dat ik een woonboot wilde leggen in de sloot die mijn tuin begrenst. En dat, zo verzekerde hij mij, is volstrekt kansloos, want ten aanzien van woonarken wordt een ontmoedigingsbeleid gevoerd. Ik wil hem niet in de sloot, maar op het land, zei ik, net als destijds de ark van Noach. Ik wil een klein tweepersoonsarkje, met zonnepaneeltjes, en opvangmogelijkheden voor regenwater.. Hoofdschuddend heeft de ambtenaar alles opgeschreven. Hij zei: er is geen precedent, dit moet door de raad heen, en ik vrees dat de aanvraag zal worden afgewezen.

En inderdaad, de vergunning werd geweigerd. Terecht natuurlijk, want al zou ik met zo’n arkje gediend zijn, voor veruit de meeste Hollanders is dat geen oplossing . Ik prijs mij daarom gelukkig dat ik mij niet heb voortgeplant.

Frits Abrahams is tot 3 januari afwezig.