Brieven

Brieven

Een belangrijke observatie van Emma Bruns (21/12): hoe moeilijke emoties bij patiënten zoals somberheid weinig ruimte van specialisten zouden krijgen. Ik heb het anders gezien. Zeven minuten had onze chirurg, Hans Vente, voor een ernstig zieke patiënte in grote paniek. Hij trok een kruk bij, wat essentieel is: contact op ooghoogte en besprak met haar in alle rust haar vragen. Toen hij weg was, was haar onrust bedaard. Zijn geheim was goed benedictijns: doe wat je doet met aandacht. Het zou de verpleging een eindeloze reeks belletjes schelen. Dat is het oude adagium: soms genezen, dikwijls verlichten, altijd troosten. Wij hadden veel van zulke dokters. En geestelijk verzorgers in ziekenhuizen doen niet anders dan het tevoorschijn luisteren van emoties, vreugdes, angsten en wanhoop. Ik heb veertig jaar niet anders gedaan. Hart- en zielzorg.


geestelijk verzorger