Recensie

Recensie Film

Zoon maakt intiem portret over zijn dementerende vader

Documentaire De film ‘Wei. Zorgen voor pap’ die regisseur Ruud Lenssen maakte over zijn dementerende vader, vertelt in al zijn eenvoud een moedig verhaal.

Beeld uit ‘Wei’, de documentaire van Ruud Lenssen.
Beeld uit ‘Wei’, de documentaire van Ruud Lenssen.

Om een film over een intense vader-zoon-relatie te maken hoef je als filmmaker helemaal niet zo vaak in beeld of aan het woord te komen. Dat bewijst het grotendeels in eigen beheer geproduceerde Wei. Zorgen voor pap van documentairemaker Ruud Lenssen. Als vader en zoon in de laatste seconden van de film samen voor de camera staan, is dat de kroon op een intiem portret van een twee jaar durend proces waarin vader Jac door de diagnose vasculaire dementie langzaam zijn leven ziet veranderen. Net als de mensen om hem heen. In het bijzonder moeder Ria die als partner en mantelzorger geconfronteerd wordt met de vraag hoe lang Jac nog thuis kan blijven wonen en voor zijn aardse paradijs in Noord-Limburg blijven zorgen: de moestuin en het belendende weilandje uit de titel waar Jac zijn pony’s houdt.

Juist in observerende beelden zonder opsmuk blijkt hoe liefdevol de band van Lenssen met zijn ouders is. Spaarzaam door de film gesneden homemovie-beelden uit het begin van het huwelijk geven context aan het stille verdriet, de woede en de koppigheid van Jac die langzaam de greep op zijn leven verliest. Zal hij de impact van de film over zijn eigen leven ooit nog begrijpen? Des te onverschrokkener is Ria die waardig een groot taboe inzichtelijk maakt: hoe is het om de zorg voor je partner aan anderen te moeten overdragen?

Wei. Zorgen voor pap gaat niet alleen over die ‘wei’, maar vooral over de ‘wij’ die om mensen in een ziekteproces heen staan. In al zijn eenvoud van vorm en zonder pretenties vertelt deze kleine film zo een moedig verhaal.