Recensie

Recensie Film

Film ‘Cats’ maakt van zingende poezen vreemde creaturen

Musical Als musical een groot succes, maar ‘Cats’ de film is al sinds de eerste trailer omstreden. Zelfs de liedjes kunnen deze film niet redden. Waar gaat dit over?

Cats, met Naoimh Morgan als Rumpleteazer, Francesca Hayward (Victoria) en Danny Collins (Mungojerrie).
Cats, met Naoimh Morgan als Rumpleteazer, Francesca Hayward (Victoria) en Danny Collins (Mungojerrie). Foto Universal Pictures

Het bezoeken van de in alle opzichten verbijsterende filmversie van Andrew Lloyd Webbers musical Cats (1981) is een beetje als ramptoerisme. Waarbij de vraag centraal staat: is het echt zo erg als de trailer deed vermoeden? Die zorgde in juli voor flinke ophef op sociale media, en sindsdien heeft regisseur Tom Hooper nog aan de visuele effecten gewerkt.

Lees ook Amerikaanse bioscopen krijgen na première nog ‘verbeterde’ versie ‘Cats’

De afschuw over het unheimliche uiterlijk van de katten blijkt terecht. Want wat zijn dit voor vreemde creaturen? Zijn het katten met een mensengezicht of mensen met een rare (digitaal aangebrachte) vacht? En waarom heeft Old Deuteronomy (Judi Dench) dan weer een soort bontjas over haar vacht? Om nog maar te zwijgen van Jennyanydots, die haar vacht losritst en daaronder een speels pakje onthult. Totale kosten van de film: meer dan 95 miljoen dollar.

De poezen hebben borsten maar verder worden geslachtskenmerken angstvallig weggelaten. Wel zijn er beweeglijke, fallische staarten en oortjes die zich op willekeurige momenten spitsen. Rest nog de grootte. Het ene moment zijn ze ongeveer even groot als huiskatten, het andere moment zijn ze groter dan vuilnisbakken.

Dat Cats een aaneenschakeling is van liedjes (in de film 23 in totaal) en nauwelijks plot heeft, is bekend. Maar toch: waar gaat dit in godsnaam over? Dat hoeft geen bezwaar te zijn als de zang en dans maar memorabel zijn.

Lees ook Ongemak over menselijke katten die zingen en dansen in ‘Cats’

Helaas. De bombastische muzikale arrangementen met veel synthesizers doen nogal gedateerd aan en (te) weinig liedjes zijn sprankelend geënsceneerd. De choreografie van Andy Blankenbuehler, zeer succesvol met Broadwaymusical Hamilton, wordt door regisseur Tom Hooper kapot gemonteerd.

Zelfs megahit Memory, een melancholiek lied over de gloriedagen van de door de andere katten uitgekotste poes Grizabella, valt tegen. Die wordt in de film gezongen door Jennifer Hudson met constant snot uit haar neus en betraande ogen. Sentiment op sentiment, en dan ook nog eens larmoyant vertolkt. Het is te veel, maar als zodanig de perfecte metafoor voor deze kitscherige, in schreeuwerige kleuren badende film. Een unieke ervaring, dat wel.