Geen moment om je baby trots te tonen

Vanuit de VS schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: angst voor de onwijzen en hun geschenk van bof, mazelen en rodehond.
Illustratie Eliane Gerrits

Het is eind december en we vieren dat er een kindje is geboren. Ik heb me er al maanden op verheugd. De nieuwe baby van onze buren. Maar de drie wijzen uit het oosten die langskomen met goud, wierook en mirre zijn niet welkom. Nee, ze zijn bang voor het ongewenst bezoek van onwijze antivaxers en hun bof, mazelen en rodehond.

Op de baby shower, het cadeaufestijn voor de aanstaande moeder, kon ik niet aanwezig zijn. Maar ik zou mijn pakje wel brengen na de geboorte. Gewoon, op z’n Nederlands, op kraambezoek. Het kindje bewonderen.

Maar toen de uitgerekende datum was verstreken en andere buren bevestigden dat er inderdaad een meisje was geboren, kreeg ik geen antwoord op mijn vraag wanneer ik langs kon komen. Toen ik ook na enkele weken de kersverse moeder niet buiten zag wandelen met de kleine, maakte ik me zorgen. Zou er iets niet in orde zijn met haar of het kindje?

Uiteindelijk liep ik de vader tegen het lijf. Hij vertelde me dat niet alleen ik, maar vrijwel niemand hun baby mag zien. Veel te groot risico op ziektes. Hij heeft zich opnieuw laten vaccineren, onder andere voor de mazelen, want er heerst een echte epidemie. Ook de grootmoeder moest zich weer laten inenten. Alleen onder die voorwaarde mocht ze komen kramen.

„Kijk”, vertelt hij, „hier verderop wonen twee Christian Scientists. Hun geloof is allesbehalve wetenschappelijk. Zij doen helemaal niet aan vaccinaties. En zij zijn nog zo eerlijk daarvoor uit te komen. Maar je weet niet waar het gevaar nog meer huist. Mensen hebben geen bordje op de deur dat zegt of ze wel of niet gevaccineerd zijn. Er is niet veel nodig voor een zuigeling om dood te gaan. Het gebeurt elke dag. Ik sta niet toe dat dat gebeurt met ons dochtertje.”

De moderne kraamvrouw is zo een paria geworden. Aan huis gekluisterd met haar baby. Geen triomfantelijk moment waarop je je baby trots aan de wereld laat zien, zoals kleine Simba in The Lion King – hallo iedereen, kijk eens wat ik hier voor iets bijzonders heb! Moeders krijgen niet de kans om het verhaal van de geboorte telkens opnieuw te vertellen.

Deze zondag schuifel ik, met duizenden anderen, over Fifth Avenue richting de kerststal in de St. Patrick-kathedraal, midden op Manhattan. Een traditioneel hoogtepunt van de kerstdagen. Op kraambezoek bij een gipsen beeld.

Maar het tableau doet ineens wat bevreemdend aan. De herdertjes die trouw de wacht houden? Bah, dat zijn toch allemaal wandelende petrischaaltjes vol virussen en bacteriën. Blijf vooral bij nacht in het veld liggen, jongens. En die liederen die vloeiend en klaar klinken? Zijn dat de protestacties van antivaxers? Dan de os, de ezel en de lammetjes. Allemaal zo dicht bij het kindje Jezus met hun levensgevaarlijke bacillen. Wiens idee was het om al die vieze beesten bij de kribbe te laten? Heeft men nooit van de gekkekoeienziekte gehoord? En dat kindeke zomaar in een voederbak? Serieus, een ongewassen bak? In welke tijd leven we helemaal?

Reacties naar pdejong@ias.edu.