Brieven

Brieven

Illustratie Stella Smienk

Met bewondering las ik het artikel ‘De verbazing over een feminist met een hoofddoek is vermoeiend’ (18/12). Goed om te horen dat er een collectief op poten wordt gezet tegen het stereotyperen van de islam of moslimvrouwen in Nederland. Ik realiseer me dat ik simpelweg te weinig islamitische vrienden heb, die mij een goed beeld kunnen geven wat er speelt. Inderdaad wordt de strijd vaak over hèn gevoerd en wordt er te weinig mèt hen gepraat. Discussies over de islam doen mij overigens denken aan de wrijving tussen protestanten en katholieken in de negentiende eeuw. De katholieken moesten zich emanciperen tegenover dominante nationale, protestantse instituten en cultuur. Net als bij de hoofddoek werden vooral de uiterlijkheden van het katholicisme bespot, bekritiseerd en zelfs verhinderd. Men vergeet wel eens dat het negentiende-eeuwse processieverbod voor katholieken pas in 1983 (!) werd opgeheven. Dat maakt de constante verwijzing naar joods-christelijke wortels van ons land des te gekker. Ondanks dat ik sympathie voel en uitspreek voor het S.P.E.A.K. collectief, plaats ik toch (voor nu) een kanttekening. Ja, iedereen heeft overtuigingen, dan wel politiek of religieus, maar dat betekent niet dat je dat openlijk moet laten zien. Een hoofddoek bij de politie kan ik helaas niet als neutraal beoordelen.