Recensie

Recensie Theater

Willekeur en trivialiteiten tussen twee ex-geliefdes

Relatiedrama Peter de Baan heeft zich behoorlijk vertild aan ‘De liefde begraven’. De vele anekdotes en ontboezemingen brengen de personages niet tot nieuwe inzichten over zichzelf of elkaar.

In De liefde begraven ontmoeten twee ex-geliefdes elkaar in een bed & breakfast ergens op het platteland van Groningen. Ze willen hun hond begraven op de plek waar ze hem zes jaar eerder – toen hun liefde nog pril was – gekocht hebben. Twee exen die daar een overnachting in een vakantiehuisje voor uittrekken? Het laat zich raden hoe dat afloopt tussen die twee.

Maar eerst volgt ruim anderhalf uur dialoog. Al snel wordt duidelijk wat de relatie destijds heeft doen klappen: hij wil dolgraag kinderen, zij wil vrijheid.

Materiaal voor een potentieel interessante exploratie naar achterliggende motieven en een spannende ontmaskering van elkaars verwachtingen misschien, maar dat laat regisseur Peter de Baan, die zelf de toneeltekst van De liefde begraven schreef, verder voor wat het is. In een zeurderige herhaling van zetten laat hij zijn personage in andere bewoordingen steeds op dezelfde verwijten uitkomen.

Ondertussen begraven ze illegaal hun hond (wat hen niet dichter bij elkaar brengt of verder van elkaar verwijdert), praten ze elkaar bij over hun sekslevens (idem) en halen ze herinneringen op aan hun tijd samen (idem).

Jeroen Spitzenberger en Hanne Arendzen in ‘De liefde begraven’. Foto Annemieke van der Togt

De vele anekdotes en ontboezemingen lijken triviaal of willekeurig, en brengt hen niet tot nieuwe inzichten over zichzelf of de ander. Een cruciale omslag op het einde valt volslagen uit de lucht, waardoor je met het gevoel achterblijft dat de dialoog net zo goed dubbel zo lang of (bij voorkeur) de helft zo kort had kunnen duren.

Soms stappen de personages bovendien ineens uit de toneelrealiteit om het publiek rechtstreeks aan te spreken: een opmerkelijke codebreuk die verder geen consequenties voor de personages of de dramatische handeling heeft, en daarmee dus niet voorbijgaat aan de gimmick.

Hanne Arendzen (lekker emotioneel) en Jeroen Spitzenberger (prettig nuchter) proberen krampachtig hun hoofd boven water te houden, en het is vooral aan hun integere spel te danken dat er, af en toe, nog een voorzichtig vuurtje oplaait op de toneelvloer.

Jeroen Spitzenberger en Hanne Arendzen. Foto Annemieke van der Togt