Recensie

Recensie Theater

Schitterend dansduet roept ongemakkelijke vragen op

Lunchdans Victor Callens fungeert in ‘Sweet like chocolate’ als canvas voor de gedachten, angsten en verlangens van Maria Ribas. Soms woest maaiend en vegend, dan speels slingerend of overdreven klassiek. Wat een dansers! (●●●●●)

Sweet like a chocolate met Victor Callens (in het zwart) en Maria Ribas.
Sweet like a chocolate met Victor Callens (in het zwart) en Maria Ribas. Foto Alwin Poiana

Al sinds 1987 worden in Amsterdamse Theater Bellevue lunchvoorstellingen gepresenteerd, maar nog nooit een dánslunchvoorstelling. Die fout wordt nu hersteld met Sweet like a chocolate van ICKAmsterdam. Die eerste klap is twee daalders waard.

Die wordt niet direct uitgedeeld. Op een toneel waar drie zwarte, beweegbare, eivormige spots de enige decoratie vormen, danst Victor Callens geheel (ook zijn hoofd) in het zwart gehuld. Hij is de Onbekende die wel vaker in het werk van choreografen Emio Greco en Pieter C. Scholten figureert; een schaduwfiguur, het onderbewuste, ongetemde, een dreiging soms.

Vanaf haar balkonnetje (denk gerust Romeo & Julia) klinkt een voorzichtig lokfluitje van de bepruikte Maria Ribas. Pas als het daglicht is buitengesloten en de veilige duisternis van het theater, de fantasie, haar omringt, waagt ze zich op de vloer.

Daar verschiet hun relatie telkens van kleur. Callens fungeert als canvas voor de gedachten, angsten en verlangens van de charismatische Ribas. Voor het oog van het publiek – en de meedraaiende spots – onderzoekt zij haar seksuele identiteit. Ze omschrijft zichzelf als „zoet als chocolade”, maar allengs komen andere aspecten naar voren: de verleidster, de heerseres, de gelijkwaardige partner. De bewegingstaal van Greco en Scholten, soms woest maaiend en vegend, dan speels slingerend of overdreven klassiek, komt hier uitstekend tot zijn recht.

Maar Ribas is ook object. Als ze hem onder de duim lijkt te hebben, rukt Callens haar pruik en flinterdunne jurkje af, waarna haar doorschijnende ondergoed weinig verhuld laat. De zwarte hand klauwt naar haar borst, haar kruis, terwijl Ribas’ angstige blik het publiek zoekt.

Het roept, zonder simplistische symboliek, ongemakkelijke vragen op over hoe het publiekelijk (online) delen van alles, het constant bekeken (willen) zijn, van invloed is op de vrouwelijke erotiek en identiteit. Het stuk eindigt strijdbaar, op Beethoven 5. Dat is enigszins hoopgevend. En wát een dansers!

Sweet like a chocolate met Victor Callens (in het zwart) en Maria Ribas. Foto Alwin Poiana