Opinie

Kickboksers aller landen: vrede op aarde

Wilfried de Jong

Het zijn kleerkasten, tijgers, champs, vechtmachines. Zeg maar rustig de beste kickboksers van de héééle wereld. Rico Verhoeven versus Badr Hari. Een lading testosteron lag opgeslagen in twee afgetrainde lijven. Bang? Nee, ze zijn voor niemand bang. Een tikkie op je kin kan je krijgen, een pomp op je murf, een jab op je aardbeienneus.

Maar voorlopig ligt één van die mastodonten al in de derde ronde te kermen van de pijn. Was die hoge draaitrap op het hoofd van Rico misschien net een beetje te veel van het goeie voor een 35-jarige kickbokser?

Badr Hari kwam voor 30.000 fans op in een kort rood jasje, de capuchon was met zwart satijn gevoerd. Rico Verhoeven had gekozen voor een mouwloos shirt met een rij sponsornamen op de borst. Tot aan ‘Fight!’ van de Japanse scheidsrechter Onari waanden de kickboksers zich ieder de sterkste.

Van de héééle wereld, voor alle duidelijkheid.

Een halfuurtje later werd Badr Hari met de handen voor zijn huilogen op een brancard afgevoerd. Het was me wat, dat gevecht van de eeuw. Een potje hakken voor gevorderden liep uit op een anticlimax.

Rico Verhoeven durfde als winnaar niet te juichen.

Badr Hari ging op vier wieltjes naar buiten.

Einde gevecht.

Waar had ik nou naar zitten kijken?

Lees ook de reportage over ‘het gevecht van de eeuw’ in Arnhem

Toegegeven, ik ben van de oude boksgarde. Van dansende pugilisten. The noble art of self defence. Als je als kind bent wakker gemaakt om midden in de nacht Ali tegen Frazier op televisie te zien vechten, wil je dat er alleen met een paar handschoenen wordt gebokst.

Maar goed, alles heeft zijn tijd. Kickboksen is in populariteit al jaren de winnaar van het traditionele boksen en trappen is – met een beetje goede wil – eigenlijk stoten met je voet.

Behalve van het zien van de klappen en de door mij zo geliefde uppercut had ik ook tijd om de lijven van de twee mannen te bestuderen. Bij Verhoeven liepen twee volle spieren van zijn heup richting lies. Ik had zo’n spier alleen in kleine versie gezien in een tv-reclame voor mannenondergoed. Deze opgepompte krachtbundels van Rico deden denken aan volwassen karpers die links en rechts in zijn broek doken.

De maakbaarheid van een sportlichaam blijft verbazen. En toch knapte er iets in de afgetrainde Hari. Zijn pijnlijke enkel gaf het signaal door aan zijn hersens: stoppen, Badr!

Het knielen van Verhoeven voor de huilende Hari was het onverwachte slot van de rematch. Elkaar toetakelen en dan na afloop toenadering zoeken, zonder een spoor van rivaliteit. Het was de mooiste troost van het héééle jaar, misschien wel van deze eeuw. Als twee jongetjes op het schoolplein lagen Rico en Badr na een potje ravotten in elkaars armen: ik heb je toch geen zeer gedaan?

De kerstgedachte schemerde al lichtjes door deze slotscène heen.

Kickboksers aller landen: vrede op aarde.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.