Opinie

Kerstsfeer

Marcel van Roosmalen

We dachten in de kerstsfeer te komen met een bezoek aan het dichtstbijzijnde tuincentrum, de plek waar de vriendin, al haar vriendinnen en haar familie, een half leven geleden – het heette er toen nog geen Overvecht – vakantiewerk deden. Zij herinnerde zich op de weg door de polder een oliebollenkraam, massa’s mensen in kerststemming en kerstmuziek.

Lang verhaal kort: we waren de enigen. Desondanks werden we wel bijna twee keer overreden door personeel dat met een heftruck pallets van A naar B aan het brengen was.

„Sorry”, schreeuwde een meisje, dat ik moeiteloos in een willekeurig seizoen van Boer zoekt Vrouw kon plaatsen, van boven naar beneden. „Ik wist niet dat er klanten waren.”

Mijn dochters stonden ondertussen voor een wat verlepte kerstman, die als je op de rode knop tussen zijn voeten drukte ‘Jinglebells’ ging zingen, waarbij het bovenlijf vervaarlijk op en neer waggelde. Prettig wel, want de beloofde kerstmuziek stond zo zacht dat er bijna niets van te horen was.

„Goh”, zei ik tegen een medewerkster die kwam waarschuwen dat de jongste dochter moest ophouden met het aaien van een opgezette, witte vos omdat die ‘snel vlekt’, „ik dacht dat het drukker zou zijn”.

„De meeste mensen komen direct na Sinterklaas”, zei ze. „Niet als het al begonnen is! Als je voor de drukte komt moet je nu naar de supermarkt.”

Ik onderdrukte de wat vreemde neiging om excuses aan te bieden voor onze aanwezigheid.

„Ik kom voor de gezelligheid”, zei ik.

De vriendin was bij de afgeprijsde kerstballen, broodnodig omdat onze twee katten de kerstboom binnen een week al twee keer hadden omgegooid. Ik leef met drie mensen die dat echt verschrikkelijk vinden en die ook vinden dat ik te nonchalant reageer op dit soort tegenslag. Ik dacht het te compenseren door in de vrieskoude hal overenthousiast aanwezig te zijn.

Ik kocht plakplaatjes voor op ramen, een vlinder voor in de kerstboom, een kunststof hertenkop en een paar Zweedse fakkels, boomstammen uit Zweden waar in het midden een aanmaakblokje in is verstopt.

Bij de kassa liet de vriendin me de nieuwe kerstballen zien die ze met 40 procent korting had aangeschaft, er zaten ook onbreekbare tussen. Ik vond ze allemaal lelijk, maar wist dat goed te verbergen. We keken nog even bij het aquarium met erin een zwaaiende teddyberenman en strijkende teddyberenvrouw, de meisjes mochten ieder nog twaalf keer op de rode knop van de zingende kerstman drukken en toen reden we naar huis.

Sky Radio: Chris Rea, ‘Driving home for Christmas’.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.