Brieven

Brieven

Foto ANP

Het viel mij op dat we in het debat over het bijzonder onderwijs nooit spreken over vrijheid vanuit het perspectief van de scholier. Zie de vier essays over artikel 23 die NRC in bekorte vorm publiceerde (Wat moeten we met de vrijheid van onderwijs, 9/12). De vrijheid van richting is voorbehouden aan volwassenen die op basis van hun godsdienst of levensbeschouwing een school kunnen stichten. Ouders zijn vrij om voor hun kinderen te kiezen voor bijzonder of openbaar onderwijs. Maar de scholier aan de bijzondere school heeft geen vrijheid van richting in zijn of haar onderwijs. Deze leerling krijgt van jongs af aan de religieuze leer van zijn ouders voorgeschoteld als waarheid. Zo beschouwd is vrijheid van richting in werkelijkheid de vrijheid van ouders om hun levensbeschouwingen op scholieren in te prenten. Om echte vrijheid van richting voor de scholier te garanderen moeten wij de vrijheid van richting juist afschaffen en levensbeschouwingen een fatsoenlijke maar neutrale plaats in het openbare onderwijs geven. Ironisch genoeg hebben we dan pas echte vrijheid van richting.