En zo kregen de intimiderende boeren toch hun zendtijd

Zap „Edwin, er zit een sticker op je schouder, misschien moet je die er even af halen”, coachte Simone Weimans vanuit de studio. ‘NOS = Fake News’, stond er op de sticker.

Verslaggever Edwin van den Berg om 13 uur in het NOS Journaal.

Komt een boer bij het Mediapark. Nu ja, tweehonderd boeren. Met trekkers, busjes en spandoeken. Zegt de boer: ik eis zendtijd. Al met al best intimiderend. Hoofdredacteur Marcel Gelauff van NOS Nieuws kwam rond 12 uur naar buiten en stond de demonstranten te woord. Hij wees erop dat er door zijn mensen uitgebreid verslag werd gedaan van de boerenprotesten, wat klopt: maandag zag ik dezelfde vertegenwoordiger van de Farmers Defence Force op drie verschillende plaatsen aan het woord.

Toch wilde de boer zelf zendtijd, „Anders blijven we staan”, zei hij. Kalm legde Gelauff uit dat hij niet ging over wat er buiten gebeurde, maar dat zendtijd er niet in zat. Uitstekend gedaan: respectvol maar beslist. Wel gek was dat ik later op Twitter een actievoerder hoorde verklaren dat ze „om twee uur” toch zendtijd zouden krijgen.

Eerst werd het één uur, met een NOS Journaal waarin live-verslaggeving van het eigen parkeerterrein een plaatsje had gekregen. Na zes minuten werd er geschakeld naar Edwin van den Berg, die tijdens zijn verslag beplakt werd door twee activisten. „Edwin, er zit een sticker op je schouder, misschien moet je die er even af halen”, coachte Simone Weimans vanuit de studio. ‘NOS = Fake News’, stond er op de sticker.

Tijd om de troepen naar binnen te roepen, zou je denken. Maar om twee uur was de situatie in het Mediapark opgeschaald tot de opening van het Journaal. Die arme Edwin van den Berg stond er nog steeds. Plotseling kwam er, het leek wel afgesproken, een groepje actievoerders naar voren, gevolgd door een batterij camera’s. Waarna de mannen een verklaring voorlazen – hadden ze toch hun zendtijd!

De arme Van den Berg stond vlakbij, maar vragen mocht hij niet stellen. Alle resoluutheid die de NOS twee uur eerder had getoond, verkruimelde als een aardappel in de hutspot. Het beeld werd nog treuriger toen Van den Berg uitlegde dat hij zijn vragen later zou stellen, terwijl achter hem een Nieuwsuur-verslaggever gewoon zijn werk stond te doen en ook antwoord kreeg.

De les van deze blamage was dat het verdedigen van de journalistieke onafhankelijkheid niet eindigt bij het mondeling bevestigen ervan. In het 8 Uur Journaal waren de gebeurtenissen tot hun reële proporties teruggebracht: twintig seconden.

Intussen was bij EenVandaag al het ontslag van Gelauff geëist, zij het niet wegens het geven van te veel aandacht aan boze boeren, maar juist omdat hij dat te weinig doet. Inderdaad, dat was in een interviewtje met Arnold Karskens, de meest gehoorde aspirant-omroepbaas van Nederland. Alles was links aan de publieke omroep, klaagde hij.

Nu valt dat voor de gastenlijst van Pauw wel mee: daar zaten de afgelopen dagen politici van VVD, 50Plus en het CDA. Woensdagavond was premier Rutte de kers op de taart van de bijna vertrokken presentator. Hij had ’s ochtends een ‘wenkbrauwoptrekmoment’ gehad toen bleek dat een akkoord met dertien boerenorganisaties niet had voorkomen dat het gaafste land van de wereld werd platgelegd. De wenkbrauwen van een alleslacher krijg je niet zomaar uit de plooi.

Intussen had hij aardige woorden voor de struikelaars in zijn beroepsomgeving (Snel, Dijkhoff) en besprak hij zijn toekomst. In de zomer besluit hij over een nieuw lijsttrekkerschap, maar nu zou hij het ‘absoluut’ doen. Toch ging hij er in de zomer ‘even’ over nadenken. Pauw: „Wat zou er in een halfjaar nog kunnen veranderen?” De retorische vraag is altijd een belangrijk wapen geweest van de interviewer die over twee dagen een gat achterlaat waar de publieke omroep, linksom of rechtsom, nog wel eens bedremmeld in zal staren.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.