Veel afwezigen, maar de handbalsters konden wél hun prijs vieren

Sportgala Dit Sportgala was er een van afwezigen. De handbalsters waren er wel, en die konden wéér feesten.

De handbalvrouwen op de rode loper van het jaarlijkse Sportgala in Amsterdam. De wereldkampioenen waren een late toevoeging aan de genomineerden.Foto Piroschka van de Wouw/ANP
De handbalvrouwen op de rode loper van het jaarlijkse Sportgala in Amsterdam. De wereldkampioenen waren een late toevoeging aan de genomineerden.Foto Piroschka van de Wouw/ANP

Op de avond die de handbalsters van de nationale ploeg aangrepen om zich te laten fêteren als de nieuwe wereldkampioen én sportploeg van het jaar, ontbraken zeven van de negen genomineerden voor de individuele prijzen op het jaarlijkse Sportgala. Zo kon het gebeuren dat Mathieu van der Poel, Sifan Hassan en Jetze Plat als ‘sporters van het jaar’ niet ter plekke hun prijs in ontvangst konden nemen.

Een ontwikkeling waar sportkoepel NOC-NSF en zendgemachtigde NOS als organisatoren van het Sportgala behoorlijk ongelukkig mee zijn. Nog voor de beelden vanuit Afas Live in Amsterdam werden uitgezonden, hadden Gerard Dielessen, algemeen directeur van NOC-NSF en Maarten Nooter, chef Studio Sport, al afgesproken die negatieve ontwikkeling grondig te zullen evalueren.

Lees ook: Van der Poel, Hassan winnen prijzen op Sportgala.

Dielessen wilde woensdagavond niet speculeren over een mogelijke nieuwe opzet van het Sportgala, maar liet onmiskenbaar doorschemeren dat een herhaling van zo veel afwezigen hoogst ongewenst is. De vraag is volgens hem hoe sporters die geen gegronde reden voor hun afwezigheid hebben tot een komst naar het Sportgala verleid kunnen worden. Dielessen noemde geen namen, maar doelde overduidelijk op iemand als coureur Max Verstappen, die er geen geheim van maakt weinig trek te hebben in het jaarlijkse Nederlandse sportfeestje.

Lees ook: Na alle kritiek was er nu lof voor de vakjury.

Hoe anders is de gretigheid van teamsporters. Zij waren in groten getale naar Amsterdam gekomen. Bij hoge uitzondering waren er niet drie, maar vijf genomineerden, waarvan alleen Ajax ontbrak. Maar de landskampioen had een goede reden vanwege de bekerwedstrijd tegen Telstar.

De spelers en trainer Erik ten Hag, als kandidaat voor de coachprijs, werden vertegenwoordigd door algemeen directeur en oud-doelman Edwin van der Sar.

Sportploeg de afsluiting

De vele afwezigen dwongen de organisatoren tot wijziging van het programma. Waar in voorgaande jaren de verkiezing van ‘sportman’ het sluitstuk was, vormden woensdagavond de sportploegen de programma-afsluiting. Zo stonden er tenminste nog winnaars op het podium.

De handbalsters wonnen. Dat was te verwachten na hun late nominatie en de versheid van prestatie. De wereldtitel werd in Nederland alom als een exceptionele sportprestatie ervaren. Een titel die niet was verwacht, maar de handbalsters alom werd gegund.

Onder hen Laura van der Heijden, stille exponent van het handbalteam. Waar de aandacht van het team doorgaans uitgaat naar speelsters als Estavana Polman, Lois Abbingh en Tess Wester behoort Van der Heijden al vanaf 2007 tot de nationale selectie. Zij is een product van de Handbalacademie, speelster die bij de opening in 2006 bij de eerste lichting hoorde. „Ik heb vier jaar op de academie gezeten en daar de basis gelegd voor dit succes”, zegt de speelster. „Op Papendal heb ik geleerd hard te trainen en continu met handbal bezig te zijn.”

Van der Heijden was blij verrast met de onverwachte nominatie, waarover de ploeg tijdens de terugvlucht uit Japan werd ingelicht. Bij thuiskomst ervoer Van der Heijden wat de handbalploeg allemaal had losgemaakt. Pas toen drong ook het besef tot de speelster en haar teamgenoten door dat ze echt, maar dan ook écht de beste handbalsters ter wereld zijn.

Onwerkelijkheid

In Japan was het besef van de impact nog niet echt tot de handbalsters doorgedrongen. Ook niet tot Van der Heijden, die toch al enige ervaring heeft met het spelen van finales. „De onwerkelijkheid school in de manier waarop we kampioen werden, met die rake strafworp in de laatste seconden. Spanje had net zo goed met de titel aan de haal kunnen gaan. De ontknoping was dermate absurd dat we echt in shocktoestand verkeerden. Mijn eerste gedachte was: is het echt voorbij?”

Overigens had Van der Heijden geen twijfel over de beslissende strafworp van Lois Abbingh. „‘Die gaat er geheid in’, zei ik tegen Estavana Polman die naast me op de bank zat. Ik was niet eens zenuwachtig, ik voelde dat het goed zou komen.”