Recensie

Recensie Film

Nieuwste versie ‘Apocalypse Now’ ziet er adembenemend uit

Oorlogsfilm Francis Ford Coppola heeft een derde, nu echt definitieve versie gemonteerd van zijn oorlogsklassieker ‘Apocalypse Now’. Niet te lang, niet te kort, maar er precies tussenin.

Oorlog is waanzin in ‘Apocalypse Now’.
Oorlog is waanzin in ‘Apocalypse Now’.

Veertig jaar nadat Francis Ford Coppola de Gouden Palm heeft gewonnen voor Apocalypse Now, komt hij met een nieuwe versie. Volgens Coppola verenigt de ‘Final Cut’ het beste uit twee eerdere versies van zijn door Joseph Conrads Heart of Darkness geïnspireerde epos over de waanzin van de Vietnamoorlog.

Hij vond de oorspronkelijke release uit 1979 te kort (153 minuten) en de ‘Redux-versie’ uit 2001 te lang (202 minuten). Met de ‘Final Cut’ komt hij met 182 minuten in het midden uit. Bovendien werd voor deze derde versie het oorspronkelijke cameranegatief ingescand in hoge resolutie, waardoor het beeld er adembenemend uitziet, met meer diepte en details. Daarnaast is het geluid opnieuw bewerkt, waardoor de helikopterwieken dit keer nóg lager en dreigender klinken in de befaamde scène waarin tijdens een aanval op een dorpje Wagners Walkürenritt uit de luidsprekers schalt.

Lees ook: Muziek en oorlog zijn nauw met elkaar verweven

Dat de ‘Final Cut’ drie uur duurt is geen toeval. Nu valt extra op hoe secuur Coppola zijn film heeft gecomponeerd. Het eerste uur toont hoe kapitein Willard eraan toe is voordat hij de opdracht krijgt de losgeslagen kolonel Kurtz uit te schakelen. In het tweede uur zakken Willard en zijn crew de Nung-rivier af, met het optreden van de Playboy Bunnies als oponthoud. Het derde uur concentreert zich op Kurtz, die zich ophoudt in een oud tempelcomplex, met lokale krijgers als zijn beschermers.

Coppola behield de controversiële scène uit de ‘Redux-versie’ waarin Willard een voormalige Franse rubberplantage bezoekt, waar nog steeds een koppige Franse familie verblijft die vasthoudt aan vervlogen koloniale tijden. Een verdedigbare keuze, de scène geeft immers historisch reliëf aan het Vietnamconflict. Die sequentie is zelfs noodzakelijk voor de interpretatie dat Willards queeste ook een tocht terug in de tijd is. Van contemporain Saigon via Frans kolonialisme naar pre-koloniaal Indochina.