Recensie

Recensie Film

Elk beeld straalt bij Suleiman

Komedie De droogkomische situaties waarin Elia Suleiman zich begeeft in ‘It Must Be Heaven’ leggen de absurditeit van de wereld bloot.

De wereld van Elia Suleiman, in ‘It Must Be Heaven’.

De wereld van Elia Suleiman, in ‘It Must Be Heaven’.

Er is niet zo’n heel groot verschil tussen filmmaker Elia Suleiman en het alter ego dat hij in zijn films speelt. Suleiman is de Buster Keaton van de hedendaagse wereldcinema. Hij heeft hetzelfde uitgestreken gezicht. Daar kun je van alles in lezen. Verbazing. Berusting. En waarschijnlijk allebei. En nog veel meer. Voor de in Israël geboren Palestijn is bijna alles dwaas wat hij om zich heen aantreft.

It Must Be Heaven is een film over een filmmaker op reis. Een filmmaker die een film wil maken. Of moet maken. Hij doet drie landen aan waar Suleiman gewoond en gewerkt heeft: Palestina, Parijs en New York. Een echt verhaal is er niet. Hij rijgt observaties aaneen zoals bijvoorbeeld ook Zweed Roy Andersson dat doet.

In Parijs treft hij zijn producent. Die zegt over het scenario: „Het is niet Palestijns genoeg. Deze film zou zich overal wel kunnen afspelen.” Suleiman zegt niets. De enige woorden die hij in de film spreekt, 6.000 kilometer verderop tegen een taxichauffeur in New York, zijn: „I am Palestinian.” Alsof hij er zo lang over heeft moeten doen om een zinvol antwoord op zijn producent te vinden.

Suleiman heeft dat in zijn loopbaan vaak genoeg moeten horen van financiers en geldschieters: dat zijn films niet ‘Palestijns’ genoeg zijn. Is dat een reden dat hij vanaf het in Cannes bekroonde liefdesverhaal aan weerszijden van de Palestijns-Israëlische grens Divine Intervention (2002) en zijn voorlaatste film The Time That Remains (2009) nu pas weer een film heeft kunnen maken? Is zijn werk, terwijl het toch over grote politieke conflicten gaat, niet ‘Palestijns’ genoeg?

Lees ook een interview met regisseur Elia Suleiman over ‘It Must Be Heaven’

Suleiman is een maker die geen woorden meer heeft toe te voegen aan de absurditeit van de wereld. Hij is iemand die door een Parijse straat kan lopen en daar een kantoorboekhandel met de naam ‘L’Humaine Comédie’, de menselijke komedie, aantreft. Die boekhandel bestaat echt. En hij is iemand die als hij op een leeg terrasje een kopje koffie zit te drinken opeens wordt ingesloten door vier kleerkasten van politieagenten, die nauwkeurig afmeten hoeveel plaats hij mag innemen.

It Must Be Heaven is schitterend gefilmd, elk shot straalt van binnen. Het zou het paradijs kunnen zijn, als mensen niet zo onbegrijpelijk waren.