Recensie

Weinig avontuurlijke theaterversie van bejubelde jeugdroman ‘Lampje’

Recensie In haar bewerking van Lampje, het veelgeprezen auteursdebuut van Annet Schaap, verdrinkt regisseur Moniek Merkx in de vele plotverwikkelingen.

Rosa van Leeuwen speelt Lampje in de gelijknamige theatervoorstelling.
Rosa van Leeuwen speelt Lampje in de gelijknamige theatervoorstelling. Foto Phile Deprez

Vanaf het begin van Lampje, de toneelbewerking van het alom geliefde jeugdboek, lijken de makers haast te hebben. Voordat we goed en wel met het gelijknamige hoofdpersonage (Rosa van Leeuwen) kennis hebben gemaakt, wordt ze al in het ongeluk gestort: als een schip vanwege de nalatigheid van haar vader, de vuurtorenwachter, op de klippen loopt, wordt Lampje uit huis geplaatst. In haar spookachtige nieuwe woning raakt ze bevriend met het ‘monster’ dat in de toren woont: Edward (Freek Nieuwdorp), een jongen die half mens en half vis is en door zijn vader angstvallig uit de openbaarheid wordt gehouden.

De vriendschap levert de mooiste scènes van het stuk op, omdat beide kinderen als outcasts door het leven gaan: Edwards vader eist van hem dat hij leert lopen, ook al zijn zijn voeten met elkaar vergroeid, en Lampje denkt vanwege de vooroordelen van haar schooljuffrouw dat ze dom is. Het is ontroerend om te zien hoe deze twee beschadigde zielen langzaam door elkaars verdedigingsmuren heen breken en elkaar zelfvertrouwen leren.

Lees ook Hoe Lampje wervelt en boeit

Helaas zijn het slechts oases van rust in een anderszins overvolle voorstelling. Nieuwe verwikkelingen en personages buitelen over elkaar heen zonder dat er ruimte is om iets uit te diepen, wat het geheel de sfeer van een oppervlakkige samenvatting meegeeft. Dat gevoel wordt nog verergerd door de liedjes in de voorstelling: de veel te letterlijke teksten voegen geen extra laag toe en regisseur Moniek Merkx weet de muzikanten onvoldoende in de voorstelling te integreren – ze staan er gewoon naast.

Ook de sporadische dansscènes lijden onder een gebrek aan verbeelding. Het lijkt er sterk op dat Merkx het niet aandurfde om een radicale eigen lezing aan het verhaal te geven, en voor een min of meer directe vertaling van het boek is gegaan. Op deze manier is haar voorstelling echter een fletse afspiegeling van het origineel.